Biko

Een keer in de week laat ik Biko uit, het hondje van buurtjes.Hij is van een onduidelijk merk iets tussen een Jack Russell en een terrier. Zwart-wit met een leuk krulstaartje dat aldoor vrolijk heen en weer wappert boven zijn poepertje.
Zodra ik hun voordeur open, rent Biko overenthousiast voor mij uit, blij dat ie mee uit mag, met veel moeite haak ik de riem vast aan de halsband waarin hij zich vastbijt en naast mij loopt te dollen van blijdschap. Ik neem altijd dezelfde route en dat weet hij ook. Steevast duikt hij een tuinhek in om te onderzoeken of de eendenfamilie daar onder de bosjes schuilt. In het voorjaar met succes, dan vliegen de eenden omhoog de tuin uit en Biko er blaffend achter aan... gein. De eendenfamilie is inmiddels vertrokken iets waar Biko nog teleurgesteld over lijkt.
We wandelen de Ruige Kade op, niet zo genoemd omdat het een ontmoetingsplaats voor homo's is, maar wel veelvuldig gebruikt door hondenbezitters. Het wordt ook wel het Dommels Laantje genoemd, dat heeft evenmin iets te maken met de bierbrouwerij. Wel is de Heineken brouwerij in de omgeving.
Het eerste gedeelte ligt langs een autoweg en houd ik hem aangelijnd, stel dat ie in zijn enthousiasme de drukke weg op rent. Het volgende stuk ligt midden in de polder met aan weerzijden slootjes. Hier doe ik zijn riem af en kan hij naar hartelust rennen en snuffelen langs de slootkant op onderzoek naar muizen, kikkers of weet ik veel wat ie daar vindt. Soms gaat ie te ver op onderzoek uit en duikelt pardoes in de sloot en als ik hem roep, blijft ie me heel verbaasd aan kijken met een blik van: ik kan hier "echt" niet vandaan, ga maar vast. Uiteindelijk komt hij toch achter me aan rennen. Meestal met een paar takken in zijn bek, die hij onder geen voorwaarden loslaat. Ik heb altijd wat hondenkoekjes in mijn jaszak en als ik met mijn hand een gebaar maak, gaat ie precies voor mijn voeten zitten, laat de stokjes los, knabbelt het koekje op, pakt dan zo snel mogelijk de takken weer in de bek en holt me vooruit. Ik heb zoveel veel plezier in dat hondje, hij is altijd vrolijk, en onvermoeibaar. Hij wil ook wel eens gaan blaffen naar een stel jonge koeien en die gaan dan rennen met z'n allen en hij aan de andere kant van de sloot mee rennen, prachtig. In het voorjaar met jonge eendjes of zwanen, houd ik hem maar aan de lijn want dan komt zijn jacht instinct wel heel erg naar boven! Een reiger moet hij ook verjagen, "weg met die visser"! Altijd succesvol. Luid blaffend rent hij soms achter een geschrokken fietser aan.
Andere hondenbezitters negeert hij tegenwoordig, tenzij het een leuk teefje is...
Kom op Biek, ik breng je weer thuis. Hij sleept de takken mee naar binnen en kijkt er niet meer naar, bedelt nog om een hondenkoekje, met succes! Aai over zijn koppie, en ik ga terug naar huis. Hartstikke leuk zo'n lease-hondje.

Lief

Wat een schattig plaatje!

YOGA LES

Dinsdagochtend van half 11 tot half 12 neem ik deel aan een cursus yoga.
De bijeenkomst vindt plaats in een kerk. De toneelzaal is hiervoor beschikbaar gesteld aan de Volksuniversiteit die in Leiderdorp deze cursus organiseert. Ik neem voor het tweede seizoen deel. De deelneemsters zijn vrouwen van middelbare leeftijd, van mijn leeftijd! De jongste is 55 en de oudste bijna 81, die al jaren aan deze cursus meedoen. Bij mij was het opnieuw "even wennen" aan het gebeuren. De docente heet Toos en geeft 25 jaar yogales en de meesten dames doen ook zolang mee. Als je dan verwacht dat zij de oefeningen en "standen" dadelijk herkennen moet ik teleurstellen. Toos legt elke week opnieuw uit: de Arabier, de Cobra, de Brug en de Zonnengroet etc.


Toos neemt dat erg serieus, als je niet oplet of niet doet wat zij bedoelt… spreekt ze je streng toe. Of erger nog: ze komt op je af en gaat uitleggen wat je precies fout doet.. Heel erg vind ik dat. Want zo’n poging lukt niet bij mij. Doordat aller aandacht dan op me is gericht, raak ik volkomen in de war. Had ik vroeger al op gymles: moest je rechterarm omhoog en je linkerbeen naar achter of andersom. Het lukt me niet. Dus sta ik wat te stuntelen aan de arm van Toos die me ondertussen aankijkt met een blik van irritatie en medelijden. Zodoende doe ik mijn stinkende best om de oefeningen er goed uit te laten zien, zodat ik niet opval. Maar Toos is scherp en ervaren in haar vak. Regelmatig geeft ze me dan "ondersteuning" . En het nare is dat het nog bij de meest eenvoudige oefeningen misgaat. Het leukste van de les is de ontspanningsoefening in de laatste 8 minuten. Lekker liggen een spiritueel muziekje aan en Toos die ons zacht toespreekt dat we alles moeten loslaten en dat we "er mogen zijn" zoals we zijn. Geweldig! Dat wil ik horen. Als de deelneemsters na de les in de kleedruimte een gezamenlijk kopje koffie drinken, wil ik dat advies van Toos niet meer serieus opvolgen. Ik erger me nogal aan speciaal 1 deelneemster, die constant aan het woord is, met een akelige scherpe stem en praat alsof ze het tegen kleine kinderen heeft. Als ik daar echt mezelf zou mogen zijn…….. NIET DOEN! In de yoga moet je ook altijd aardig zijn voor anderen, kijk, daar houd ik me aan op dat moment.
Enkele weken geleden had ik het voorrecht om een ‘duo-oefening" met Sjaan (zo heet ze) te mogen/moeten doen. Daarbij gaat een partij op de mat liggen met de benen omhoog en de ander gaat die benen als een soort handels , heen en weer bewegen. Sowieso vind ik zulke oefeningen "samen" verschrikkelijk en dan ook nog aan mijn benen bewogen worden door Sjaan…… Maar ik verheugde me erop ook haar als een soort hefboom te gebruiken.! Helaas , Sjaan mocht niet op haar rug liggen deelde ze mee. "Maar waarom dan niet"? vroeg ik verbaasd en zag mijn genoegdoening al verloren gaan! "Ik heb een ring" fluisterde ze mij toe! "Nou en, ik heb ook een ring". En ik stak mijn rechterringvinger met trouwring onder haar neus en wilde al gaan gieren van de lach. Sjaan kon er de humor niet van inzien, maar deelde mij serieus mee dat het een andere oorzaak had die heel akelig was voor haar. "En voor je man ook" kon ik niet nalaten op te merken. Sjaan gunde me een vernietigende blik en ging voorzichtig op d’r matje zitten.!
Volgende week is ze op vakantie. Dan is het koffiedrinken nog leuker!

Zondagmiddag.

Ik doe niet meer aan goede voornemens in het Nieuwe Jaar, maar deze keer had ik die wel: de tijd nemen om elke week een stukje schrijven voor de weblog. Maar helaas na mijn val (ruim 3 mnd. geleden ) is het nog slecht gesteld met mijn gezichtsvermogen en concentratie. Als ik een uurtje achter de computer zit (met een nieuwe, grote monitor) begint het te zweven voor mijn ogen en vallen er stukken weg. Dat is zeer vermoeiend! Op 5 februari a.s. moet ik wederom voor een gezichtveldonderzoek naar oogheelkunde in het ziekenhuis. De vorige keer kwam er geen duidelijk resultaat uit, zodat de oorzaak van het slechte oog tot op heden nog niet bekend is. Het wachten duurt me lang en ik word er eerlijk gezegd nerveus van. Beiden ogen zijn sowieso al niet best maar met een extra slecht oog is het hopeloos. Mijn activiteiten staan hierdoor op een heel laag pitje, dat moet wél gauw gaan veranderen. Zo zoetjes aan lijd ik het leven van een saaie 80- jarige. Ik moet nodig weer aan de “leuke dingen” met vriendinnen! Die bellen mij regelmatig en verzinnen iets, maar ik houd het nog wat af allemaal. Ik voel me nog niet in staat om snel op de fiets te springen en in Leiden naar een tentoonstelling te gaan of een film en napraten in de kroeg. Verjaardagsbezoeken: het duizelt me al als ik er aan denk. Hen bij mij uitnodigen laat ik meestal nog achterwegen, visite wordt me snel te druk en dan volg ik hun conversaties niet eens meer. Zit er maar wat suf bij te knikken! Erg, ik hoop dat ze het niet door hebben!
Wat een impact heeft dit ongeluk tot nu toe op mijn dagelijks leven. Maar…. de zin komt wel weer, langzaam begint de zon te schijnen. Als het weer meewerkt, gaat het al een stuk beter. Afgelopen zondag kwam er bezoek van mijn neef met zijn vrouw. Tegelijkertijd kwam er nog een bevriend stel binnen vallen. En dat werd weer gezellig als vanouds. Vroeger, toen de kids nog klein waren, kwam dat ook vaak voor. Sombere zondag? Gezellig bij elkaar op bezoek. Niet eerst van tevoren bellen en agenda’s trekken…. Gewoon aanbellen en naar binnen hobbelen met het gezin. Lekker kletsen, drankje erbij en eind van de middag gingen de mannen Chinees halen, de vrouwen bakten een paar eitjes voor op de bami, sateetje erbij en voor de kinderen patat met mayo.
Ooit zaten we met een stel vrienden op dansles, ja warempel, stijldansen op vrijdagavond. Dat was geweldig!
Met 3 stellen gingen we echt leren STIJLDANSEN…! De foxtrot, engelse wals, de cha cha cha en een rumba. Ingewikkeld om die passen onder de knie te krijgen na jaren maar wat “aanrommelen” op de dansvloer! En een lol dat we hadden met elkaar. We kochten een L.P. met mooie Engelse ballroommuziek dan konden we thuis gaan oefenen. En dat deden we meestal op zondagmiddag: slow, slow, quick quick slow. Tot een geweldig resultaat kwam het niet meen ik mij te herinneren, niemand van ons is “op gegaan” voor zilver met ster. Maar wat hadden wij een schik met elkaar. Fantastisch waren die zondagen. Lang geleden, heel lang geleden. Waar blijft de tijd!
Aan zulke dingen denk ik tegenwoordig dikwijls terug, leuke dingen van vroeger, maar ook aan minder leuke dingen….. Komt vast nog door de val!?
Dat hoofd van mij……. Toch raar!

EINDE VAN 2006

2006 nadert het einde….. voor mij een bewogen jaar!

Mijn schrijfinspiratie voor de weblog is afgezakt, jammer genoeg. Maar ik zal het nog even op de valreep goedmaken met een beschrijving van mijn valpartij op 15 oktober j.l…….. Tjonge, dat was wel schrikken!!!
Onze vriend Bas werd zaterdag 14 oktober 60 jaar en gaf ter ere daarvan een feest in het gebouw van buurtvereniging Zijlkwartier aan de v.d. Marckstraat in Leiderdorp.
Natuurlijk waren mijn man ik uitgenodigd dmv een A-viertje vol met foto’s van Bas in verschillende fases uit zijn sportieve leven. Deze briefjes hang ik op het prikbord in de keuken om er tijdig aan herinnerd te worden dat we van de partij zullen zijn.
Tijdens een korte vakantie in september j.l. op mijn favoriete eiland Terschelling met Tanja heb ik daar een (wel dure) zwierige rok aangeschaft met daarbij passende zwarte laarzen met nogal hoge hakken. Heel charmant (vond ik zelf). Op aanraden van mijn echtgenoot gingen we op de fiets naar het Zijlkwartier, ongeveer 10 minuten verwijderd van onze woning. Ik had geen bezwaar, het was goed weer en hij stelt zich veilig voor een evt. alcoholcontrole, die veelvuldig plaatsvinden in onze regio.
We kwamen de zaal binnen rond half 9 en kwamen aan een tafel met bekenden mensen. De stemming was gezellig en de meute werd voorzien van een drankje en een hapje op zijn tijd. Omdat ik de dag erop een feestje had van de dansclub had ik het voornemen niet te gulzig te zijn en rustig een biertje te drinken. Zeker met de wetenschap dat de bediening daar een snel tempo heeft met schenken!
Er was een d.j. met het bekende repertoire en ik heb me zelfs nog in een polonaise gestort. Daarna nog wat staan kletsen met een (oude) vriend van onze oudste zoon en rond half 2 Hebben wij de zaak verlaten tegelijk met nog wat kennissen (die wel met de auto waren) buiten nog wat nagekletst en zijn op ons rijwiel gestapt.

Op woensdag 18 oktober, begin van de middag, kwam ik bij in een ziekenhuisbed van het Rijnland ziekenhuis. Naast het bed zat een bezorgd kijkende Nico, ik had een vreselijke hoofdpijn, heel mijn lijf deed pijn en ik begreep absoluut niet hoe ik daar gekomen was. Nico heeft me uitgelegd dat ik direct na het opstappen van mijn fiets gevallen was en daar op straat lag zonder een teken van leven te geven. Met een bloedende hoofdwond. Ik lag met de fiets boven op mijn handtas waarin mijn mobieltje zat. Hij had er geen bij zich en durfde mij niet op te tillen. Gelukkig kwam er iemand aan die 112 heeft gebeld en ben ik dus per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Alwaar direct benodigde hulp werd toegepast. Onze neef Bas (niet te verwarren met de jarige) die toevallig met de auto langs reed op het moment dat ik daar op straat lag, heeft onze fietsen naar huis gebracht en is daarna terug gekeerd naar het ziekenhuis om Nico wat bij te staan.
Ik lag alleen op een zaal van de afdeling neurologie en werd omringd door verplegend personeel die naalden in mijn prikten en bezorgd naar mij keken en aardig tegen me waren. Hééél aardig! Maar ze zeiden weinig.
Ik kreeg niet helder wat er aan de hand was. Was gewoon een stuk kwijt uit mijn geheugen.
De kinderen waren inmiddels gealarmeerd, behalve de oudste zoon die in Amerika verbleef. Hij is later telefonisch op de hoogte gebracht door zijn vader.
Ach, ik heb veel steun gehad aan familie en vrienden die snel naar het ziekenhuis kwamen om me sterkte te wensen en natuurlijk te kijken hoe gehavend ik eruit zag…????!!!!! Toen ik de moed had om in een spiegeltje naar mezelf te kijken schrok ik me naar : enorme bult op mijn kapotte voorhoofd en beiden ogen waren hartstikke blauw, de boel er omheen dan, blauwe ogen heb ik normaal ook.
Ik was gevallen op de linkerzijde van mijn hoofd en lichaam. Had daardoor ook gekneusde ribben aan de linkerkant. Kon dus niet goed liggen. Overal had ik pijn, algehele malaise aan mijn lijf!
Het gebeuren in het ziekenhuis ging grotendeels langs mij heen. Ik was blij als ik mijn mannetje en dochter weer aan het bed zag. Het was lang geleden dat ik hen zo bezorgd en lief had gezien.! Zondag 22 oktober kwam Emiel met Gaby op bezoek in het ziekenhuis direct nadat Gaby hem had opgehaald van Schiphol. Ruben en Isis waren daar ook bij, heerlijk om hen ook weer even te zien.
Na (alweer) een uitgebreid onderzoek en een testje of alles nog klopte in mijn hersens, mocht ik op donderdag 26 oktober na het bezoek mee naar huis. Ik was daar zeer blij om. Maar wat viel het tegen thuis! Ik was nog niets waard. Veel hoofdpijn, snel moe en bovenal: ik kon heel slecht zien en me slecht concentreren op iets waar ik mee bezig was. Gelukkig nam Nico de huishoudelijke taken over zoals boodschappen, koken (doet hij meestall) en de keukenvloer moppen! De keukenvloer glansde je tegemoet in die periode!!
Van bezoek aan huis werd ik helemaal vermoeid dus dat heb ik afgehouden. Ik lag nog dikwijls op mijn bed. Nico pakte zijn dagelijkse dingen weer op, ik zat vaak alleen thuis en dan begon ik te piekeren, de verwerking begon toen pas bij mij. Ik had problemen met het feit dat er iets ingrijpends met mij was gebeurd waar ik zelf NIETS meer van wist. Ik zat nog met veel vragen en als ik Nico naar dingen vroeg kreeg ik toch geen duidelijk antwoord. Voor hem was de kwestie over en goed afgelopen. Dat was natuurlijk ook zo maar ik kon daar niets mee. Ik werd er onrustig en verdrietig van.

Ik ben inmiddels naar de neuroloog geweest voor na controle. Daar werd ik niet blij van. Zij wees nog eens fijntjes op het alcohol promilage in mijn bloed na het ongeval (maar dat betekende natuurlijk niet dat ik een alcoholiste was) en dat het zeker nog een jaar zal duren voor ik weer helemaal de oude zal zijn! Dat ik in het vervolg tot echt voorzichtig moet zijn met drank. Hetgeen mij al eerder ingefluisterd werd door mijn oudste zoon! Toch blijf ik er bij dat ik daardoor niet zo lelijk terecht ben gekomen, werkelijk niet. Het zal er mee te maken hebben gehad, dat wel.
Ja, ik kwam van een feestje…… en ben geen geheelonthouder. Maar na mijn thuiskomst heb ik geen druppel meer aangeraakt, ik heb er geen trek in en volg nu de Teleac cursus op tv : ”Minder drinken” , ik ben 4 kg afgevallen en ga me steeds beter voelen. 11 Januari moet ik voor een uitgebreid onderzoek voor mijn ogen weer naar het ziekenhuis. Hopelijk levert dat iets op, want het is vreselijk lastig om zo slecht te blijven zien.
Dit was het dan, zo sluit ik 2006 af met deze voor mij ingrijpende gebeurtenis.
Ik hoop dat 2007 op alle fronten een geweldig jaar gaat worden voor iedereen maar zeker ook voor mezelf, dat verdien ik best!

Onrecht!

Onrecht
Eigenlijk ben ik een onwijze angsthaas. Tijdens een receptie ben ik absoluut niet het type dat gaat rondlopen, glas wijn in de hand, en met de aanwezigen zomaar een praatje maken, of mij in een discussie meng. Maar als ik iets van onrecht bespeur zit ik er al snel bovenop. Iemand die verbaal wordt aangevallen door een betweter, nou, laat mij maar even! Mijn scherpe tong kan dodelijk zijn. Wham, wat jij! Ik luister altijd wat er zoal gaande is . Zit ik ergens op een terras, volg ik het gesprek aan de tafel naast mij. En wee, als ze iemand (mij geheel onbekend) over de hekel zitten te halen of onprettig doen tegen de bediening.. Kan het niet laten om hardop een sneer te geven bij het verlaten van het terras. Na een paar alcoholische consumpties sta ik helemaal niet voor mezelf in. Daar maak je geen vrienden mee kan ik je verzekeren. Maar het werkt wel hoor. De roddelaar doet er meestal dadelijk het zwijgen toe met een vertwijfelde blik achterom kijkend. Wegwezen hier zie je hem/haar denken.
Menigmaal heb ik daardoor mijn gezinsleden zeer in verlegenheid gebracht. Mijn man vindt het zeer zeker een van mijn slechtste eigenschappen. Je “Leidse aard” noemt hij het. Maar toch betwijfel ik dat. Waar het uiteindelijk om draait is dat ik absoluut niet tegen onrecht kan. Opkomen voor de zwakste in mijn omgeving ook al ken ik hem maar vaag. Zodoende is afgelopen weken de “klompjes affaire” ontstaan. Voor degene die het ontgaan is, kan ik me niet voorstellen, gezien de reacties die ik heb gekregen, een korte samenvatting.
Kees de brugwachter had een rood klompje waar de voorbijvarende plezierjachten een grijpstuiver in kunnen werpen. Als ze het missen kunnen, want geloof me, de duurste jachten geven geen cent. Jan met de pet in een oud bootje met buitenboordmotor kan eerder wat missen dan die schipper met een dure Gaastra trui en een “bling bling opgeleukte” dame naast zich. Na het vaarseizoen kan Kees van het fooiengeld een keer uitgebreid van gaan Chinezen, maar Brasserie het Park zit er niet in voor Kees. Stel hij dat zou willen!
Nou, Kees mocht dat dus niet meer van de burgemeester, maar deed het toch. Zonde als het geld in de Does valt, ja toch? Tot 2 van zijn gemeente collega’s, op een dag dat Kees vrij was, het klompje hebben verwijderd uit zijn keetje. Kees, geheel over de rooie, heeft het klompje weliswaar terug gehaald, maar nadat hij dit aan mij vertelde kon ik het niet nalaten om een reactie te mailen naar het Leidsch Dagblad. En dat heb ik geweten en Kees ook! Dezelfde middag kwam er een journaliste langs en de andere dag stond er een mooi stukje op de voorpagina. TV West kwam daarna binnenvallen, Kees kwam op de voorpagina van de Telegraaf, in SBS 6 Hart van Nederland, zelfs de Volkskrant belde mij om een reactie en stuurde een leuke fotograaf die een foto maakte van de Doesbrug met mijn man op de voorgrond die zijn fiets aan het poetsen was. En dat allemaal om het klompje van Kees. Al deze commotie werd hem teveel en hij werd zelfs bang ontslagen te worden. Kees lag er wakker van. Daardoor ging ik me toch ook wel een beetje schuldig voelen. Tenslotte had ik dit circus in gang gezet, zonder te bevroeden wat een uitwerking het zou hebben.
Uiteindelijk moest Kees op het matje komen bij de burgemeester en werd de mond gesnoerd. Wat had ik daar graag bij willen zijn…… Arme burgemeester!
Onrecht…. Ik kan er niet tegen!
Kees heeft het klompje voorgoed opgeborgen. En ik mail voorlopig maar geen reacties meer naar de krant. Tenzij…….!

JALOERS

Vanmiddag zat ik heerlijk op mijn terrasje aan het water, kopje thee, leuk boekje. Onder de parasol want ik kan er niet meer tegen om in de langdurig in de felle zon te zitten. Het was een drukte van jewelste met varen. Meest van die glanzende sloepen. Het lijkt wel alsof ze cadeau gegeven worden bij 6 flessen wijn. Stilletjes zit ik me dan af te vragen “waar ze het van doen”! Die bootjes kosten een vermogen weet ik. We zijn ooit tijdens een fietstocht binnen gestapt bij een jachtwerf waar ze die glanzende “kijk-mij-eens-“ boten verkopen. Gedesillusioneerd kwamen wij naar buiten. Nee, dat zit er voor ons niet in. Tenzij we de hypotheek flink verhogen. Mijn echtgenoot heeft daarna een rode 1-persoons kano gekocht.
De man in die zaak probeerde mij nog te overtuigen dat ik het ook moest proberen, zodat hij een 2-persoons exemplaar kon slijten, maar hij heeft me niet kunnen overtuigen.
Opeens voelde ik toch een soort van jaloezie opkomen naar die mensen die met zo’n sloep varen. Eerlijk gezegd kreeg ik een beetje de pest in dat ik me daar zit te vergapen aan al die lui in hun elegante merkboot met mooie kussens, opgedoft, gebruind, leuke outfit, picknick mandje, flesje wijn in de koeler. Vrolijk lachend en wuivend vanuit hun boot naar mij op mijn Leen Bakker design tuinstoel met kussens uit een aanbieding van de Aldi.
Tegelijkertijd hoor ik een stemmetje zeggen dat ik me niet moet aanstellen als een jaloers kreng: ik ben gezond, we wonen leuk, om bruin te worden neem ik gewoon een zonnebankje en mijn witte wijn pak ik zo uit de koelkast en vrolijk gezelschap kan ik op elk moment zoeken in mijn eigen kennissenkring.
Maar eerlijk is eerlijk soms ben ik gewoon jaloers: op jonge vrolijke meiden, op super slanke vrouwen van mijn leeftijd, op vrouwen met een attente man die alleen aandacht voor haar heeft, op vrouwen die erg sportief zijn, de vrouw op yoga die de Kameel” zo makkelijk doet, op vrouwen die zomaar alleen op reis gaan, vrouwen die gezellig winkelen met hun dochter, op creatieve vrouwen, op vrouwen die altijd vrolijk zijn, op zelfverzekerde vrouwen die alles durven…. Jeetje allemaal vrouwen!

Mijn overpeinzingen worden verstoord door het geluid van (alweer) een sloep met dit keer 3 schattige kleine meisjes die met opa en oma smullen van een Mc Donalds maaltijd. Ze leggen de boot even aan de kant om de kleinste te helpen met de inhoud van de milkshake die tussen haar zwemvestje dreigt te verdwijnen.
Als ze doorvaren zwaaien de kindjes naar me en oma kijkt zo trots als een pauw.

Alweer een vrouw waar ik jaloers op ben!

Trouwdag!

23 april 1964

Gister was onze trouwdag!
Precies 42 jaar geleden gaven we elkaar het “jawoord” in het Leidse stadhuis. Het was toen nog traditie dat je trouwde in de plaats waar de bruid vandaan kwam. Ik had een moderne witte trouwjurk met korte rok en petticoat eronder, ik leek een beetje op een theemuts. Ik ben speciaal naar de kapster geweest die mijn lange haar had opgestoken door een soort kroontje + sluiertje. Ik droeg een hip, donker brilletje want contactlenzen waren alleen voor filmsterren. Dat was wel jammer vind ik nu.
Mijn bruidegom had een zwart pak + vest gehuurd, waarvan de broekspijpen iets te kort waren. De hoge hoed stond hem wel heel leuk. Mooie Italiaanse puntschoenen maakte het compleet. Ik was dol op mijn bruidegom.
Eigenlijk zouden we eind van de zomer in 1964 trouwen maar omdat ik plotseling zwanger bleek werd de gebeurtenis vervroegd naar april. Een “moetje” noemden ze dat destijds. Nu weet niemand meer wat dat is…. Ze gaan nu samenwonen, leuke woonruimte, mooie spullen, meisje blijft lekker werken, wel/geen kind, ze proberen het gewoon. Niemand die zich er druk om maakt. Maar wij brachten destijds toch nog een soort schande over de familie! Tot overmaat van ramp gingen we ook nog inwonen bij mijn schoonouders, die hun bovenverdieping ter beschikking van ons hadden gesteld, maar zeker niet met de bedoeling dat er op korte termijn een kind bij kwam.
Enfin, het was even slikken maar wij hadden er toch wel zin in samen. Mijn verloofde hanteerde de stelling: “later lachen we erom” een gezegde dat hij altijd heeft vastgehouden ook als er achteraf niets te lachen viel naar mijn idee!

Dus iets leuks georganiseerd, trouwkoetsjes voor ons en de familie, gelegenheid afgehuurd alwaar de receptie en ’s avonds de bruiloft incl. een muzikaal duo die leuke dansmuziek speelde zodat iedereen met de beentjes van de vloer kon. Het werd een dol feest, ik heb er nog dia’s van. Niemand in de familie/vriendenkring had in die tijd een filmcamera. Voor de gebeurtenis op het stadhuis hadden we fotograaf ingehuurd. Zodoende hebben we nog een mooi album met zwart/wit foto’s waar ik zeer weemoedig van word als ik ze nu bekijk.
Het was een regenachtige dag op 23 april 1964 totdat we voor de foto serie uit de koets moesten bij de Hortus, toen begon de zon te schijnen!
De huwelijksnacht brachten we door in ons opklapbed onder hagelnieuwe Aabe dekens in het kleine voorkamertje naast de slaapkamer van mijn schoonouders. Gehorig was het ook daar: met regelmaat stopte ik het hoofd van mijn “minnaar” onder het hoofdkussen en kreeg ik geen lucht meer omdat hij een hand op mijn mond legde!

Ter gelegenheid van deze prestatie zijn gister gaan wokken bij de plaatselijke chinees, er bestaat geen groter genoegen voor mijn echtgenoot! En je komt er altijd oude bekenden tegen zodat we het over “vroeger” kunnen hebben!
Op de terugweg zijn we langs het huis gelopen waar we samen begonnen zijn.
42 jaar samen, wie houdt het nog zo lang vol straks?