Ho, ho, geen paniek mensen! Ik begrijp dat we afgelopen dagen zijn overvoerd met de “avonturen” van deze knul. Tijdje terug bij Pauw en Witteman, inclusief het wijnglas incident met Peter R….
Zondagavond zelfs heel de avond naar SBS gekeken, samen met mijn echtgenoot (en dat wil wat zeggen)! Heb begrepen dat we dat met nog 7 miljoen Nederlanders deden.. In de krant en op tv kan je nog elke dag de zaak volgen, alhoewel, veel nieuws komt er niet meer uit en ik vind het ook wel genoeg zo. Als er Nederlandse jongens omkomen in Afghanistan door een stomme oorlog, hoor je er weinig over, en deze psychopaat, wordt overladen met aandacht en hij geniet er ook nog van. Ga ik ook nog een hele avond naar Peter R. zitten, kijken, niet bepaald mijn favoriete tv man, egotripper is dat ! Het is echter wel vreselijk, zo’n gek, het zal je zoon maar wezen toch???? Want daar moet ik steeds aan denken. Zulke ouders zeg, had pa van der Sloot zijn kwakje maar op de potkachel gestort, dan was het met sisser afgelopen! Die man lijkt ook niet zo jofel. De moeder vind ik toch wel heel sneu. Je zult zo’n engbek gebaard hebben???
Ik probeer me dan voor te stellen, hoe je daar mee om zal gaan. Het zijn toch een soort deftige mensen, vader is geen straatmaker, dan had hij hem meteen een dreun met een hamer kunnen geven en afvoeren tussen het puin!!!! Beetje de stijl van zoonlief nu! Toch houdt het me bezig, die ouders! Hoe moet je daar mee verder leven? De ouders van dat meisje ook natuurlijk, die weten nu, meisje is zeker dood en op een afschuwelijke manier.
Ik stel me zo voor: voor je krijgt een lief zoontje, jij blij, voedt hem op en hoopt dat het goed zal gaan, o.k. als hij gaat puberen liegt hij wel vaak en halen ze er een goede psychiater bij, geld speelt geen rol, maar uiteindelijk blijkt het jong tot vreselijke dingen in staat. Hoe ga je om met zoiets? Ik zou het niet weten, het blijft toch je kind…..wie weet is ie hartstikke aardig voor zijn moeder, soms.. Maar dan toch! Zoiets blijft je achtervolgen, al word je nog zo oud denk ik. Iemand zei mij eens dat het maar goed is dat mensen Alzheimer krijgen…. Dan ben je de ellendige dingen en zorgen om je kinders (en kleinkinderen) gewoon vergeten!
Hopelijk krijgt mevrouw van der Sloot snel Alzheimer……
Ik? Een zoon Joran? Nee hoor, nooit van gehoord!!!”
Pfffffff. Wat een drama.
donderdag, februari 07, 2008
woensdag, januari 02, 2008
Jaarwisseling
Wat is het jaar snel voorbij gegaan. En zoals bij iedereen, passeren er allerlei gebeurtenissen mijn geheugen vandaag. En ik wil absoluut niet gaan “somberen” maar de leuke gebeurtenissen gaan het toch wat afleggen bij de nare . Ik ga hoopvol door met nog altijd een slecht oog. Er zijn natuurlijk erger dingen aan de hand! Elke dag een pilletje moet verlichting brengen in de gemoedstoestand, Las gister in de krant dat ik daarmee niet de enige ben…. Wat een geruststelling.
Kerstmis dit jaar rustig gevierd. Kinderen en kleinkinderen zijn de dag voor Kerst komen eten, zonder toeters en bellen, draadjesvlees, boontjes, sla etc. en ijs toe.
Altijd goed. Zij vinden het ook wel prima geloof ik. Toch eens navragen.
Geen cadeautjes onder de boom, ik had zelfs geen kerstboom gekocht deze keer. Dat is wel vreemd voor mij, ik zweer bij een echte kerstboom, geen kunst. Vorig jaar heb ik nog een boom gehaald, weliswaar een mini boom, moest ik ook weer kleine balletjes gaan inslaan! Maar ik verheug me ieder jaar om de boom op te tuigen. Alleen met de verlichting ging het altijd mis, daar moest ik mijn man bij roepen. Die “drapeerde” het snoer uiteindelijk met een boog zomaar ergens in de boom. Als het maar brandt, was zijn mening. Voor hem hoefde heel die boom niet….. “onzin” bomen horen buiten! En ja, daar heeft ie eigenlijk wel gelijk in. Dus dit jaar was ik erg meegaand en heb helemaal geen boom gehaald. Dus geen geknoei met lichtjes, de dozen met ballen bleven op zolder, ik had trouwens toch niet kunnen kiezen….. goud, zilver, blauw, roze of rode, en kleine balletjes! Allen in een vakjes doos op de zolder . staan voor een jaar te wachten, tenzij iemand ze “graag” wil hebben?!!
Wel kaarsjes neergezet, en een zingende Kerstman, moest de sfeer opfleuren. De kleindochter was verrukt van deze pop, die nadat hij van verse batterijtjes was voorzien, er vrolijk op los zong: I wish you etc…… al maar dansend en zwaaiend met zijn armen en heupen. Tot we er beroerd van werden en hebben besloten dat 2007 zijn laatste kerst in familiekring was! Trouwens met dansen was hij al gestopt.
Het weekend voor Kerst heb ik samen met mijn dochter doorgebracht in Antwerpen. Dat was geweldig. Blij dat ik een dochter heb voor deze uitjes. Prachtige kamer in het Hilton. Alles in Kerstsfeer buiten en in de winkels. We hebben geshopt en het foto museum bezocht, waar een tentoonstelling was van Stephan Vanfleteren.
Zwart/wit foto’s met mensen aan de zelfkant van de maatschappij, echt vrolijk werd je er niet van, wel was het indrukwekkend mooi. (kijk op internet!)
Ook een bezoek gebracht aan een boekhandel met alleen maar kookboeken… het favoriete object van mijn dochter. Nooit geweten dat dit zo in is tegenwoordig en niet alleen in Belgie! Persoonlijk heb ik niets meer met koken, en mijn ervaring met zulke boeken is dat je er in bladert en geniet van de schitterende foto’s en dan staat ie mooi in de kast. Ik ben wel blij met mijn “eigen echte” keukenprins in huis. Ik zorg voor de inkoop en hij voor de uitvoering. Niet zo ingewikkeld, maar wel smakelijk.
Onze kooplust hebben we bedwongen, wel heerlijk gegeten bij Appelmans…
Eerste Kerstdag hebben man en ik doorgebracht bij een nicht van ons. Die samen met haar man zo’n dag tot een waar festijn maakt. Koffie met taart, drankjes en hapjes, later op de dag nog een uitgebreide gourmet en ijs toe……. Nog een afzakkertje nemend op de bank komen we tot interessante gesprekken en nemen we nog “even” de belangrijke zaken uit het leven door……. Zo kom je nog eens wat te weten van elkaar!
Oudjaar zijn we thuis gebleven , samen, alweer een hapje en een drankje en tv kijken.
De tijd van feesten met vrienden is nu wel voorbij en treuren doen we er beiden niet om. Alleen eind van de middag oliebollen gegeten bij de buurtjes van mijn hondje.
Televisie kijken geeft zoals gebruikelijk wat strijd tussen ons….. mijn keuze is natuurlijk nooit de zijne! En andersom…..
Nieuwjaarsdag kwam de oudste zoon met vrouw en kindjes, dat is genieten! Dol ben ik op ze.
Dochter kwam later op de dag met haar vriend, hebben naar familie traditie, Chinees gehaald , heerlijk gegeten en leuke muziek gedraaid en veel gelachen.
Onze jongste zoon viert 4 weken vakantie in Colombia met vriendin en dochter, komt volgende week terug, als ze zich niet hebben aangesloten bij de Farcq maar dat verwacht ik niet! Zal wel blij zijn als weer thuis zijn.
Zo is het jaar 2008 van start gegaan. Ik ga er iets goeds van maken, echt waar!
Kerstmis dit jaar rustig gevierd. Kinderen en kleinkinderen zijn de dag voor Kerst komen eten, zonder toeters en bellen, draadjesvlees, boontjes, sla etc. en ijs toe.
Altijd goed. Zij vinden het ook wel prima geloof ik. Toch eens navragen.
Geen cadeautjes onder de boom, ik had zelfs geen kerstboom gekocht deze keer. Dat is wel vreemd voor mij, ik zweer bij een echte kerstboom, geen kunst. Vorig jaar heb ik nog een boom gehaald, weliswaar een mini boom, moest ik ook weer kleine balletjes gaan inslaan! Maar ik verheug me ieder jaar om de boom op te tuigen. Alleen met de verlichting ging het altijd mis, daar moest ik mijn man bij roepen. Die “drapeerde” het snoer uiteindelijk met een boog zomaar ergens in de boom. Als het maar brandt, was zijn mening. Voor hem hoefde heel die boom niet….. “onzin” bomen horen buiten! En ja, daar heeft ie eigenlijk wel gelijk in. Dus dit jaar was ik erg meegaand en heb helemaal geen boom gehaald. Dus geen geknoei met lichtjes, de dozen met ballen bleven op zolder, ik had trouwens toch niet kunnen kiezen….. goud, zilver, blauw, roze of rode, en kleine balletjes! Allen in een vakjes doos op de zolder . staan voor een jaar te wachten, tenzij iemand ze “graag” wil hebben?!!
Wel kaarsjes neergezet, en een zingende Kerstman, moest de sfeer opfleuren. De kleindochter was verrukt van deze pop, die nadat hij van verse batterijtjes was voorzien, er vrolijk op los zong: I wish you etc…… al maar dansend en zwaaiend met zijn armen en heupen. Tot we er beroerd van werden en hebben besloten dat 2007 zijn laatste kerst in familiekring was! Trouwens met dansen was hij al gestopt.
Het weekend voor Kerst heb ik samen met mijn dochter doorgebracht in Antwerpen. Dat was geweldig. Blij dat ik een dochter heb voor deze uitjes. Prachtige kamer in het Hilton. Alles in Kerstsfeer buiten en in de winkels. We hebben geshopt en het foto museum bezocht, waar een tentoonstelling was van Stephan Vanfleteren.
Zwart/wit foto’s met mensen aan de zelfkant van de maatschappij, echt vrolijk werd je er niet van, wel was het indrukwekkend mooi. (kijk op internet!)
Ook een bezoek gebracht aan een boekhandel met alleen maar kookboeken… het favoriete object van mijn dochter. Nooit geweten dat dit zo in is tegenwoordig en niet alleen in Belgie! Persoonlijk heb ik niets meer met koken, en mijn ervaring met zulke boeken is dat je er in bladert en geniet van de schitterende foto’s en dan staat ie mooi in de kast. Ik ben wel blij met mijn “eigen echte” keukenprins in huis. Ik zorg voor de inkoop en hij voor de uitvoering. Niet zo ingewikkeld, maar wel smakelijk.
Onze kooplust hebben we bedwongen, wel heerlijk gegeten bij Appelmans…
Eerste Kerstdag hebben man en ik doorgebracht bij een nicht van ons. Die samen met haar man zo’n dag tot een waar festijn maakt. Koffie met taart, drankjes en hapjes, later op de dag nog een uitgebreide gourmet en ijs toe……. Nog een afzakkertje nemend op de bank komen we tot interessante gesprekken en nemen we nog “even” de belangrijke zaken uit het leven door……. Zo kom je nog eens wat te weten van elkaar!
Oudjaar zijn we thuis gebleven , samen, alweer een hapje en een drankje en tv kijken.
De tijd van feesten met vrienden is nu wel voorbij en treuren doen we er beiden niet om. Alleen eind van de middag oliebollen gegeten bij de buurtjes van mijn hondje.
Televisie kijken geeft zoals gebruikelijk wat strijd tussen ons….. mijn keuze is natuurlijk nooit de zijne! En andersom…..
Nieuwjaarsdag kwam de oudste zoon met vrouw en kindjes, dat is genieten! Dol ben ik op ze.
Dochter kwam later op de dag met haar vriend, hebben naar familie traditie, Chinees gehaald , heerlijk gegeten en leuke muziek gedraaid en veel gelachen.
Onze jongste zoon viert 4 weken vakantie in Colombia met vriendin en dochter, komt volgende week terug, als ze zich niet hebben aangesloten bij de Farcq maar dat verwacht ik niet! Zal wel blij zijn als weer thuis zijn.
Zo is het jaar 2008 van start gegaan. Ik ga er iets goeds van maken, echt waar!
maandag, december 10, 2007
De Bazaar Dorcas
Bazaar Dorcas
Tijdens een koffievisite aan een kennis, liet ik me overhalen om de jaarlijkse bazaar van handwerkgroep Dorcas, waar zij lid van is, te gaan bekijken.
Door een groep vrouwen gemaakt spullen worden aangeboden in Het Trefpunt een bijgebouw van de kerk, dat voor deze gelegenheid is omgetoverd tot een soort koopjesmarkt met lange tafels waarachter de creatieve dames hun spullen aan de vrouw(man) brengen. Het aanbod varieert van zelfgemaakte Kerst en Felicitatie-kaarten, met kruissteek geborduurde kleedjes, kussens, een Mens.erger.je.niet-spel van vilt en kaboutertjes gemaakt van dennenappeltjes. Daarnaast was er een tafel vol met prullaria met liefde beschikbaar gesteld door leden van de kerk. die hiervoor speciaal een kast met overgebleven verjaarskadootjes hadden leeggeruimd naar mijn idee. Je kon je geluk beproeven door een lootje te kopen en iets van de tafel uit te kiezen. Gelukkig had ik een “nietje”.
Er was ook een koffiebar en daar ontwaarde ik zelfs wat mannen.
Bij binnenkomst werd ik meteen aangegeschoten door een vrouw die vriendelijk maar dwingend vroeg om in te tekenen op een prachtig aquarel, gemaakt door een plaatselijke amateur schilder met de afbeelding van een winterse Dorpskerk.
Nou ben ik niet te beroerd om plaatjes van Leiderdorpse Monumenten thuis aan de muur te hangen, Doesbruggetjes zijn ontelbaar, maar ik ben niet echt van de Kerken. Je begint met de Dorpskerk en voor je het weet kom je thuis met een foto van de Moskee in Leiden Noord na een bliksem bezoek aan een braderie in de Merenwijk of van de Roomse Meerburgkerk na een rommelmarkt bij de VV Meerburg. Zoveel lege wanden heb ik niet thuis. Maar ik kan heel moeilijk “nee” zeggen tegen aardige mensen!
Voor een paar euro kon ik naam en tel.nr noteren op een lijst en als ik de gelukkige was werd je dezelfde avond nog gebeld. Helaas, ben ik dat niet voor het schilderij , niet voor het prachtig, met kruissteekjes geborduurde tafellaken en niet voor het mooie Mens-erger-je-niet-spel van vilt!
De opbrengst was voor het goede doel: div.clubs binnen de kerk en een Roemeens weeskind.
Ik heb dat flink ondersteund d.m.v mijn goklust.
Boven achter een tafel trof ik mijn kennis aan die mij jubelend begroette en verzocht “zeker” iets bij haar te kopen… Ik heb de spullen op haar tafel uitgebreid bekeken en mijn bewondering uitgesproken voor zoveel creativiteit!!
Je wilt niet weten wat erbij lag……. Zelfgehaakte babyslofje, gebreide baby- truitjes van kriebelwol, ik kreeg al jeuk als ik naar keek! Wel ouderwets…. Na de geboorte van mijn dochter in 1964 kreeg ik dit soort zelfgemaakte spullen van tantes op leeftijd cadeau.
Zo te zien was hetzelfde breipatroon aangehouden.
Er waren zelf gebreide herensokken te koop…menige vrouw zal manlief een enorm plezier hebben gedaan op Sinterklaasavond ! Heerlijk warme sokken, met liefde gebreid.
Onder het wakend oog van mijn kennis, kocht ik een kunstig gevlochten theelichthoudertje in Kerstmotief en heb nog een poosje bewonderend langs de tafels met spullen gelopen en een praatje gemaakt want ik ken veel dames van gezicht,
niet als kerklid op zondag, maar gewoon omdat ik reeds 44 jaar in Oud Leiderdorp woon en de meeste van hen ook.
Ik heb nog een rondje gemaakt en kon niets leuks meer vinden, althans om te kopen.
Vriendelijk wuivend naar de creatieve dames, verkoopsters, heb ik het gebeuren verlaten in een vrolijke stemming. Thuis heb ik het kerstlichtje een mooi plekje gegeven.
Volgend jaar ga ik vast weer naar de Bazaar, met mijn man, kan hij een paar sokken uitzoeken!
Tijdens een koffievisite aan een kennis, liet ik me overhalen om de jaarlijkse bazaar van handwerkgroep Dorcas, waar zij lid van is, te gaan bekijken.
Door een groep vrouwen gemaakt spullen worden aangeboden in Het Trefpunt een bijgebouw van de kerk, dat voor deze gelegenheid is omgetoverd tot een soort koopjesmarkt met lange tafels waarachter de creatieve dames hun spullen aan de vrouw(man) brengen. Het aanbod varieert van zelfgemaakte Kerst en Felicitatie-kaarten, met kruissteek geborduurde kleedjes, kussens, een Mens.erger.je.niet-spel van vilt en kaboutertjes gemaakt van dennenappeltjes. Daarnaast was er een tafel vol met prullaria met liefde beschikbaar gesteld door leden van de kerk. die hiervoor speciaal een kast met overgebleven verjaarskadootjes hadden leeggeruimd naar mijn idee. Je kon je geluk beproeven door een lootje te kopen en iets van de tafel uit te kiezen. Gelukkig had ik een “nietje”.
Er was ook een koffiebar en daar ontwaarde ik zelfs wat mannen.
Bij binnenkomst werd ik meteen aangegeschoten door een vrouw die vriendelijk maar dwingend vroeg om in te tekenen op een prachtig aquarel, gemaakt door een plaatselijke amateur schilder met de afbeelding van een winterse Dorpskerk.
Nou ben ik niet te beroerd om plaatjes van Leiderdorpse Monumenten thuis aan de muur te hangen, Doesbruggetjes zijn ontelbaar, maar ik ben niet echt van de Kerken. Je begint met de Dorpskerk en voor je het weet kom je thuis met een foto van de Moskee in Leiden Noord na een bliksem bezoek aan een braderie in de Merenwijk of van de Roomse Meerburgkerk na een rommelmarkt bij de VV Meerburg. Zoveel lege wanden heb ik niet thuis. Maar ik kan heel moeilijk “nee” zeggen tegen aardige mensen!
Voor een paar euro kon ik naam en tel.nr noteren op een lijst en als ik de gelukkige was werd je dezelfde avond nog gebeld. Helaas, ben ik dat niet voor het schilderij , niet voor het prachtig, met kruissteekjes geborduurde tafellaken en niet voor het mooie Mens-erger-je-niet-spel van vilt!
De opbrengst was voor het goede doel: div.clubs binnen de kerk en een Roemeens weeskind.
Ik heb dat flink ondersteund d.m.v mijn goklust.
Boven achter een tafel trof ik mijn kennis aan die mij jubelend begroette en verzocht “zeker” iets bij haar te kopen… Ik heb de spullen op haar tafel uitgebreid bekeken en mijn bewondering uitgesproken voor zoveel creativiteit!!
Je wilt niet weten wat erbij lag……. Zelfgehaakte babyslofje, gebreide baby- truitjes van kriebelwol, ik kreeg al jeuk als ik naar keek! Wel ouderwets…. Na de geboorte van mijn dochter in 1964 kreeg ik dit soort zelfgemaakte spullen van tantes op leeftijd cadeau.
Zo te zien was hetzelfde breipatroon aangehouden.
Er waren zelf gebreide herensokken te koop…menige vrouw zal manlief een enorm plezier hebben gedaan op Sinterklaasavond ! Heerlijk warme sokken, met liefde gebreid.
Onder het wakend oog van mijn kennis, kocht ik een kunstig gevlochten theelichthoudertje in Kerstmotief en heb nog een poosje bewonderend langs de tafels met spullen gelopen en een praatje gemaakt want ik ken veel dames van gezicht,
niet als kerklid op zondag, maar gewoon omdat ik reeds 44 jaar in Oud Leiderdorp woon en de meeste van hen ook.
Ik heb nog een rondje gemaakt en kon niets leuks meer vinden, althans om te kopen.
Vriendelijk wuivend naar de creatieve dames, verkoopsters, heb ik het gebeuren verlaten in een vrolijke stemming. Thuis heb ik het kerstlichtje een mooi plekje gegeven.
Volgend jaar ga ik vast weer naar de Bazaar, met mijn man, kan hij een paar sokken uitzoeken!
maandag, oktober 29, 2007
Biko
Een keer in de week laat ik Biko uit, het hondje van buurtjes.Hij is van een onduidelijk merk iets tussen een Jack Russell en een terrier. Zwart-wit met een leuk krulstaartje dat aldoor vrolijk heen en weer wappert boven zijn poepertje.
Zodra ik hun voordeur open, rent Biko overenthousiast voor mij uit, blij dat ie mee uit mag, met veel moeite haak ik de riem vast aan de halsband waarin hij zich vastbijt en naast mij loopt te dollen van blijdschap. Ik neem altijd dezelfde route en dat weet hij ook. Steevast duikt hij een tuinhek in om te onderzoeken of de eendenfamilie daar onder de bosjes schuilt. In het voorjaar met succes, dan vliegen de eenden omhoog de tuin uit en Biko er blaffend achter aan... gein. De eendenfamilie is inmiddels vertrokken iets waar Biko nog teleurgesteld over lijkt.
We wandelen de Ruige Kade op, niet zo genoemd omdat het een ontmoetingsplaats voor homo's is, maar wel veelvuldig gebruikt door hondenbezitters. Het wordt ook wel het Dommels Laantje genoemd, dat heeft evenmin iets te maken met de bierbrouwerij. Wel is de Heineken brouwerij in de omgeving.
Het eerste gedeelte ligt langs een autoweg en houd ik hem aangelijnd, stel dat ie in zijn enthousiasme de drukke weg op rent. Het volgende stuk ligt midden in de polder met aan weerzijden slootjes. Hier doe ik zijn riem af en kan hij naar hartelust rennen en snuffelen langs de slootkant op onderzoek naar muizen, kikkers of weet ik veel wat ie daar vindt. Soms gaat ie te ver op onderzoek uit en duikelt pardoes in de sloot en als ik hem roep, blijft ie me heel verbaasd aan kijken met een blik van: ik kan hier "echt" niet vandaan, ga maar vast. Uiteindelijk komt hij toch achter me aan rennen. Meestal met een paar takken in zijn bek, die hij onder geen voorwaarden loslaat. Ik heb altijd wat hondenkoekjes in mijn jaszak en als ik met mijn hand een gebaar maak, gaat ie precies voor mijn voeten zitten, laat de stokjes los, knabbelt het koekje op, pakt dan zo snel mogelijk de takken weer in de bek en holt me vooruit. Ik heb zoveel veel plezier in dat hondje, hij is altijd vrolijk, en onvermoeibaar. Hij wil ook wel eens gaan blaffen naar een stel jonge koeien en die gaan dan rennen met z'n allen en hij aan de andere kant van de sloot mee rennen, prachtig. In het voorjaar met jonge eendjes of zwanen, houd ik hem maar aan de lijn want dan komt zijn jacht instinct wel heel erg naar boven! Een reiger moet hij ook verjagen, "weg met die visser"! Altijd succesvol. Luid blaffend rent hij soms achter een geschrokken fietser aan.
Andere hondenbezitters negeert hij tegenwoordig, tenzij het een leuk teefje is...
Kom op Biek, ik breng je weer thuis. Hij sleept de takken mee naar binnen en kijkt er niet meer naar, bedelt nog om een hondenkoekje, met succes! Aai over zijn koppie, en ik ga terug naar huis. Hartstikke leuk zo'n lease-hondje.
zaterdag, juli 21, 2007
woensdag, mei 30, 2007
YOGA LES
Dinsdagochtend van half 11 tot half 12 neem ik deel aan een cursus yoga.
De bijeenkomst vindt plaats in een kerk. De toneelzaal is hiervoor beschikbaar gesteld aan de Volksuniversiteit die in Leiderdorp deze cursus organiseert. Ik neem voor het tweede seizoen deel. De deelneemsters zijn vrouwen van middelbare leeftijd, van mijn leeftijd! De jongste is 55 en de oudste bijna 81, die al jaren aan deze cursus meedoen. Bij mij was het opnieuw "even wennen" aan het gebeuren. De docente heet Toos en geeft 25 jaar yogales en de meesten dames doen ook zolang mee. Als je dan verwacht dat zij de oefeningen en "standen" dadelijk herkennen moet ik teleurstellen. Toos legt elke week opnieuw uit: de Arabier, de Cobra, de Brug en de Zonnengroet etc.
Toos neemt dat erg serieus, als je niet oplet of niet doet wat zij bedoelt… spreekt ze je streng toe. Of erger nog: ze komt op je af en gaat uitleggen wat je precies fout doet.. Heel erg vind ik dat. Want zo’n poging lukt niet bij mij. Doordat aller aandacht dan op me is gericht, raak ik volkomen in de war. Had ik vroeger al op gymles: moest je rechterarm omhoog en je linkerbeen naar achter of andersom. Het lukt me niet. Dus sta ik wat te stuntelen aan de arm van Toos die me ondertussen aankijkt met een blik van irritatie en medelijden. Zodoende doe ik mijn stinkende best om de oefeningen er goed uit te laten zien, zodat ik niet opval. Maar Toos is scherp en ervaren in haar vak. Regelmatig geeft ze me dan "ondersteuning" . En het nare is dat het nog bij de meest eenvoudige oefeningen misgaat. Het leukste van de les is de ontspanningsoefening in de laatste 8 minuten. Lekker liggen een spiritueel muziekje aan en Toos die ons zacht toespreekt dat we alles moeten loslaten en dat we "er mogen zijn" zoals we zijn. Geweldig! Dat wil ik horen. Als de deelneemsters na de les in de kleedruimte een gezamenlijk kopje koffie drinken, wil ik dat advies van Toos niet meer serieus opvolgen. Ik erger me nogal aan speciaal 1 deelneemster, die constant aan het woord is, met een akelige scherpe stem en praat alsof ze het tegen kleine kinderen heeft. Als ik daar echt mezelf zou mogen zijn…….. NIET DOEN! In de yoga moet je ook altijd aardig zijn voor anderen, kijk, daar houd ik me aan op dat moment.
Enkele weken geleden had ik het voorrecht om een ‘duo-oefening" met Sjaan (zo heet ze) te mogen/moeten doen. Daarbij gaat een partij op de mat liggen met de benen omhoog en de ander gaat die benen als een soort handels , heen en weer bewegen. Sowieso vind ik zulke oefeningen "samen" verschrikkelijk en dan ook nog aan mijn benen bewogen worden door Sjaan…… Maar ik verheugde me erop ook haar als een soort hefboom te gebruiken.! Helaas , Sjaan mocht niet op haar rug liggen deelde ze mee. "Maar waarom dan niet"? vroeg ik verbaasd en zag mijn genoegdoening al verloren gaan! "Ik heb een ring" fluisterde ze mij toe! "Nou en, ik heb ook een ring". En ik stak mijn rechterringvinger met trouwring onder haar neus en wilde al gaan gieren van de lach. Sjaan kon er de humor niet van inzien, maar deelde mij serieus mee dat het een andere oorzaak had die heel akelig was voor haar. "En voor je man ook" kon ik niet nalaten op te merken. Sjaan gunde me een vernietigende blik en ging voorzichtig op d’r matje zitten.!
Volgende week is ze op vakantie. Dan is het koffiedrinken nog leuker!
De bijeenkomst vindt plaats in een kerk. De toneelzaal is hiervoor beschikbaar gesteld aan de Volksuniversiteit die in Leiderdorp deze cursus organiseert. Ik neem voor het tweede seizoen deel. De deelneemsters zijn vrouwen van middelbare leeftijd, van mijn leeftijd! De jongste is 55 en de oudste bijna 81, die al jaren aan deze cursus meedoen. Bij mij was het opnieuw "even wennen" aan het gebeuren. De docente heet Toos en geeft 25 jaar yogales en de meesten dames doen ook zolang mee. Als je dan verwacht dat zij de oefeningen en "standen" dadelijk herkennen moet ik teleurstellen. Toos legt elke week opnieuw uit: de Arabier, de Cobra, de Brug en de Zonnengroet etc.
Toos neemt dat erg serieus, als je niet oplet of niet doet wat zij bedoelt… spreekt ze je streng toe. Of erger nog: ze komt op je af en gaat uitleggen wat je precies fout doet.. Heel erg vind ik dat. Want zo’n poging lukt niet bij mij. Doordat aller aandacht dan op me is gericht, raak ik volkomen in de war. Had ik vroeger al op gymles: moest je rechterarm omhoog en je linkerbeen naar achter of andersom. Het lukt me niet. Dus sta ik wat te stuntelen aan de arm van Toos die me ondertussen aankijkt met een blik van irritatie en medelijden. Zodoende doe ik mijn stinkende best om de oefeningen er goed uit te laten zien, zodat ik niet opval. Maar Toos is scherp en ervaren in haar vak. Regelmatig geeft ze me dan "ondersteuning" . En het nare is dat het nog bij de meest eenvoudige oefeningen misgaat. Het leukste van de les is de ontspanningsoefening in de laatste 8 minuten. Lekker liggen een spiritueel muziekje aan en Toos die ons zacht toespreekt dat we alles moeten loslaten en dat we "er mogen zijn" zoals we zijn. Geweldig! Dat wil ik horen. Als de deelneemsters na de les in de kleedruimte een gezamenlijk kopje koffie drinken, wil ik dat advies van Toos niet meer serieus opvolgen. Ik erger me nogal aan speciaal 1 deelneemster, die constant aan het woord is, met een akelige scherpe stem en praat alsof ze het tegen kleine kinderen heeft. Als ik daar echt mezelf zou mogen zijn…….. NIET DOEN! In de yoga moet je ook altijd aardig zijn voor anderen, kijk, daar houd ik me aan op dat moment.
Enkele weken geleden had ik het voorrecht om een ‘duo-oefening" met Sjaan (zo heet ze) te mogen/moeten doen. Daarbij gaat een partij op de mat liggen met de benen omhoog en de ander gaat die benen als een soort handels , heen en weer bewegen. Sowieso vind ik zulke oefeningen "samen" verschrikkelijk en dan ook nog aan mijn benen bewogen worden door Sjaan…… Maar ik verheugde me erop ook haar als een soort hefboom te gebruiken.! Helaas , Sjaan mocht niet op haar rug liggen deelde ze mee. "Maar waarom dan niet"? vroeg ik verbaasd en zag mijn genoegdoening al verloren gaan! "Ik heb een ring" fluisterde ze mij toe! "Nou en, ik heb ook een ring". En ik stak mijn rechterringvinger met trouwring onder haar neus en wilde al gaan gieren van de lach. Sjaan kon er de humor niet van inzien, maar deelde mij serieus mee dat het een andere oorzaak had die heel akelig was voor haar. "En voor je man ook" kon ik niet nalaten op te merken. Sjaan gunde me een vernietigende blik en ging voorzichtig op d’r matje zitten.!
Volgende week is ze op vakantie. Dan is het koffiedrinken nog leuker!
donderdag, januari 25, 2007
Zondagmiddag.
Ik doe niet meer aan goede voornemens in het Nieuwe Jaar, maar deze keer had ik die wel: de tijd nemen om elke week een stukje schrijven voor de weblog. Maar helaas na mijn val (ruim 3 mnd. geleden ) is het nog slecht gesteld met mijn gezichtsvermogen en concentratie. Als ik een uurtje achter de computer zit (met een nieuwe, grote monitor) begint het te zweven voor mijn ogen en vallen er stukken weg. Dat is zeer vermoeiend! Op 5 februari a.s. moet ik wederom voor een gezichtveldonderzoek naar oogheelkunde in het ziekenhuis. De vorige keer kwam er geen duidelijk resultaat uit, zodat de oorzaak van het slechte oog tot op heden nog niet bekend is. Het wachten duurt me lang en ik word er eerlijk gezegd nerveus van. Beiden ogen zijn sowieso al niet best maar met een extra slecht oog is het hopeloos. Mijn activiteiten staan hierdoor op een heel laag pitje, dat moet wél gauw gaan veranderen. Zo zoetjes aan lijd ik het leven van een saaie 80- jarige. Ik moet nodig weer aan de “leuke dingen” met vriendinnen! Die bellen mij regelmatig en verzinnen iets, maar ik houd het nog wat af allemaal. Ik voel me nog niet in staat om snel op de fiets te springen en in Leiden naar een tentoonstelling te gaan of een film en napraten in de kroeg. Verjaardagsbezoeken: het duizelt me al als ik er aan denk. Hen bij mij uitnodigen laat ik meestal nog achterwegen, visite wordt me snel te druk en dan volg ik hun conversaties niet eens meer. Zit er maar wat suf bij te knikken! Erg, ik hoop dat ze het niet door hebben!
Wat een impact heeft dit ongeluk tot nu toe op mijn dagelijks leven. Maar…. de zin komt wel weer, langzaam begint de zon te schijnen. Als het weer meewerkt, gaat het al een stuk beter. Afgelopen zondag kwam er bezoek van mijn neef met zijn vrouw. Tegelijkertijd kwam er nog een bevriend stel binnen vallen. En dat werd weer gezellig als vanouds. Vroeger, toen de kids nog klein waren, kwam dat ook vaak voor. Sombere zondag? Gezellig bij elkaar op bezoek. Niet eerst van tevoren bellen en agenda’s trekken…. Gewoon aanbellen en naar binnen hobbelen met het gezin. Lekker kletsen, drankje erbij en eind van de middag gingen de mannen Chinees halen, de vrouwen bakten een paar eitjes voor op de bami, sateetje erbij en voor de kinderen patat met mayo.
Ooit zaten we met een stel vrienden op dansles, ja warempel, stijldansen op vrijdagavond. Dat was geweldig!
Met 3 stellen gingen we echt leren STIJLDANSEN…! De foxtrot, engelse wals, de cha cha cha en een rumba. Ingewikkeld om die passen onder de knie te krijgen na jaren maar wat “aanrommelen” op de dansvloer! En een lol dat we hadden met elkaar. We kochten een L.P. met mooie Engelse ballroommuziek dan konden we thuis gaan oefenen. En dat deden we meestal op zondagmiddag: slow, slow, quick quick slow. Tot een geweldig resultaat kwam het niet meen ik mij te herinneren, niemand van ons is “op gegaan” voor zilver met ster. Maar wat hadden wij een schik met elkaar. Fantastisch waren die zondagen. Lang geleden, heel lang geleden. Waar blijft de tijd!
Aan zulke dingen denk ik tegenwoordig dikwijls terug, leuke dingen van vroeger, maar ook aan minder leuke dingen….. Komt vast nog door de val!?
Dat hoofd van mij……. Toch raar!
Wat een impact heeft dit ongeluk tot nu toe op mijn dagelijks leven. Maar…. de zin komt wel weer, langzaam begint de zon te schijnen. Als het weer meewerkt, gaat het al een stuk beter. Afgelopen zondag kwam er bezoek van mijn neef met zijn vrouw. Tegelijkertijd kwam er nog een bevriend stel binnen vallen. En dat werd weer gezellig als vanouds. Vroeger, toen de kids nog klein waren, kwam dat ook vaak voor. Sombere zondag? Gezellig bij elkaar op bezoek. Niet eerst van tevoren bellen en agenda’s trekken…. Gewoon aanbellen en naar binnen hobbelen met het gezin. Lekker kletsen, drankje erbij en eind van de middag gingen de mannen Chinees halen, de vrouwen bakten een paar eitjes voor op de bami, sateetje erbij en voor de kinderen patat met mayo.
Ooit zaten we met een stel vrienden op dansles, ja warempel, stijldansen op vrijdagavond. Dat was geweldig!
Met 3 stellen gingen we echt leren STIJLDANSEN…! De foxtrot, engelse wals, de cha cha cha en een rumba. Ingewikkeld om die passen onder de knie te krijgen na jaren maar wat “aanrommelen” op de dansvloer! En een lol dat we hadden met elkaar. We kochten een L.P. met mooie Engelse ballroommuziek dan konden we thuis gaan oefenen. En dat deden we meestal op zondagmiddag: slow, slow, quick quick slow. Tot een geweldig resultaat kwam het niet meen ik mij te herinneren, niemand van ons is “op gegaan” voor zilver met ster. Maar wat hadden wij een schik met elkaar. Fantastisch waren die zondagen. Lang geleden, heel lang geleden. Waar blijft de tijd!
Aan zulke dingen denk ik tegenwoordig dikwijls terug, leuke dingen van vroeger, maar ook aan minder leuke dingen….. Komt vast nog door de val!?
Dat hoofd van mij……. Toch raar!
zaterdag, december 30, 2006
EINDE VAN 2006
2006 nadert het einde….. voor mij een bewogen jaar!
Mijn schrijfinspiratie voor de weblog is afgezakt, jammer genoeg. Maar ik zal het nog even op de valreep goedmaken met een beschrijving van mijn valpartij op 15 oktober j.l…….. Tjonge, dat was wel schrikken!!!
Onze vriend Bas werd zaterdag 14 oktober 60 jaar en gaf ter ere daarvan een feest in het gebouw van buurtvereniging Zijlkwartier aan de v.d. Marckstraat in Leiderdorp.
Natuurlijk waren mijn man ik uitgenodigd dmv een A-viertje vol met foto’s van Bas in verschillende fases uit zijn sportieve leven. Deze briefjes hang ik op het prikbord in de keuken om er tijdig aan herinnerd te worden dat we van de partij zullen zijn.
Tijdens een korte vakantie in september j.l. op mijn favoriete eiland Terschelling met Tanja heb ik daar een (wel dure) zwierige rok aangeschaft met daarbij passende zwarte laarzen met nogal hoge hakken. Heel charmant (vond ik zelf). Op aanraden van mijn echtgenoot gingen we op de fiets naar het Zijlkwartier, ongeveer 10 minuten verwijderd van onze woning. Ik had geen bezwaar, het was goed weer en hij stelt zich veilig voor een evt. alcoholcontrole, die veelvuldig plaatsvinden in onze regio.
We kwamen de zaal binnen rond half 9 en kwamen aan een tafel met bekenden mensen. De stemming was gezellig en de meute werd voorzien van een drankje en een hapje op zijn tijd. Omdat ik de dag erop een feestje had van de dansclub had ik het voornemen niet te gulzig te zijn en rustig een biertje te drinken. Zeker met de wetenschap dat de bediening daar een snel tempo heeft met schenken!
Er was een d.j. met het bekende repertoire en ik heb me zelfs nog in een polonaise gestort. Daarna nog wat staan kletsen met een (oude) vriend van onze oudste zoon en rond half 2 Hebben wij de zaak verlaten tegelijk met nog wat kennissen (die wel met de auto waren) buiten nog wat nagekletst en zijn op ons rijwiel gestapt.
Op woensdag 18 oktober, begin van de middag, kwam ik bij in een ziekenhuisbed van het Rijnland ziekenhuis. Naast het bed zat een bezorgd kijkende Nico, ik had een vreselijke hoofdpijn, heel mijn lijf deed pijn en ik begreep absoluut niet hoe ik daar gekomen was. Nico heeft me uitgelegd dat ik direct na het opstappen van mijn fiets gevallen was en daar op straat lag zonder een teken van leven te geven. Met een bloedende hoofdwond. Ik lag met de fiets boven op mijn handtas waarin mijn mobieltje zat. Hij had er geen bij zich en durfde mij niet op te tillen. Gelukkig kwam er iemand aan die 112 heeft gebeld en ben ik dus per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Alwaar direct benodigde hulp werd toegepast. Onze neef Bas (niet te verwarren met de jarige) die toevallig met de auto langs reed op het moment dat ik daar op straat lag, heeft onze fietsen naar huis gebracht en is daarna terug gekeerd naar het ziekenhuis om Nico wat bij te staan.
Ik lag alleen op een zaal van de afdeling neurologie en werd omringd door verplegend personeel die naalden in mijn prikten en bezorgd naar mij keken en aardig tegen me waren. Hééél aardig! Maar ze zeiden weinig.
Ik kreeg niet helder wat er aan de hand was. Was gewoon een stuk kwijt uit mijn geheugen.
De kinderen waren inmiddels gealarmeerd, behalve de oudste zoon die in Amerika verbleef. Hij is later telefonisch op de hoogte gebracht door zijn vader.
Ach, ik heb veel steun gehad aan familie en vrienden die snel naar het ziekenhuis kwamen om me sterkte te wensen en natuurlijk te kijken hoe gehavend ik eruit zag…????!!!!! Toen ik de moed had om in een spiegeltje naar mezelf te kijken schrok ik me naar : enorme bult op mijn kapotte voorhoofd en beiden ogen waren hartstikke blauw, de boel er omheen dan, blauwe ogen heb ik normaal ook.
Ik was gevallen op de linkerzijde van mijn hoofd en lichaam. Had daardoor ook gekneusde ribben aan de linkerkant. Kon dus niet goed liggen. Overal had ik pijn, algehele malaise aan mijn lijf!
Het gebeuren in het ziekenhuis ging grotendeels langs mij heen. Ik was blij als ik mijn mannetje en dochter weer aan het bed zag. Het was lang geleden dat ik hen zo bezorgd en lief had gezien.! Zondag 22 oktober kwam Emiel met Gaby op bezoek in het ziekenhuis direct nadat Gaby hem had opgehaald van Schiphol. Ruben en Isis waren daar ook bij, heerlijk om hen ook weer even te zien.
Na (alweer) een uitgebreid onderzoek en een testje of alles nog klopte in mijn hersens, mocht ik op donderdag 26 oktober na het bezoek mee naar huis. Ik was daar zeer blij om. Maar wat viel het tegen thuis! Ik was nog niets waard. Veel hoofdpijn, snel moe en bovenal: ik kon heel slecht zien en me slecht concentreren op iets waar ik mee bezig was. Gelukkig nam Nico de huishoudelijke taken over zoals boodschappen, koken (doet hij meestall) en de keukenvloer moppen! De keukenvloer glansde je tegemoet in die periode!!
Van bezoek aan huis werd ik helemaal vermoeid dus dat heb ik afgehouden. Ik lag nog dikwijls op mijn bed. Nico pakte zijn dagelijkse dingen weer op, ik zat vaak alleen thuis en dan begon ik te piekeren, de verwerking begon toen pas bij mij. Ik had problemen met het feit dat er iets ingrijpends met mij was gebeurd waar ik zelf NIETS meer van wist. Ik zat nog met veel vragen en als ik Nico naar dingen vroeg kreeg ik toch geen duidelijk antwoord. Voor hem was de kwestie over en goed afgelopen. Dat was natuurlijk ook zo maar ik kon daar niets mee. Ik werd er onrustig en verdrietig van.
Ik ben inmiddels naar de neuroloog geweest voor na controle. Daar werd ik niet blij van. Zij wees nog eens fijntjes op het alcohol promilage in mijn bloed na het ongeval (maar dat betekende natuurlijk niet dat ik een alcoholiste was) en dat het zeker nog een jaar zal duren voor ik weer helemaal de oude zal zijn! Dat ik in het vervolg tot echt voorzichtig moet zijn met drank. Hetgeen mij al eerder ingefluisterd werd door mijn oudste zoon! Toch blijf ik er bij dat ik daardoor niet zo lelijk terecht ben gekomen, werkelijk niet. Het zal er mee te maken hebben gehad, dat wel.
Ja, ik kwam van een feestje…… en ben geen geheelonthouder. Maar na mijn thuiskomst heb ik geen druppel meer aangeraakt, ik heb er geen trek in en volg nu de Teleac cursus op tv : ”Minder drinken” , ik ben 4 kg afgevallen en ga me steeds beter voelen. 11 Januari moet ik voor een uitgebreid onderzoek voor mijn ogen weer naar het ziekenhuis. Hopelijk levert dat iets op, want het is vreselijk lastig om zo slecht te blijven zien.
Dit was het dan, zo sluit ik 2006 af met deze voor mij ingrijpende gebeurtenis.
Ik hoop dat 2007 op alle fronten een geweldig jaar gaat worden voor iedereen maar zeker ook voor mezelf, dat verdien ik best!
Mijn schrijfinspiratie voor de weblog is afgezakt, jammer genoeg. Maar ik zal het nog even op de valreep goedmaken met een beschrijving van mijn valpartij op 15 oktober j.l…….. Tjonge, dat was wel schrikken!!!
Onze vriend Bas werd zaterdag 14 oktober 60 jaar en gaf ter ere daarvan een feest in het gebouw van buurtvereniging Zijlkwartier aan de v.d. Marckstraat in Leiderdorp.
Natuurlijk waren mijn man ik uitgenodigd dmv een A-viertje vol met foto’s van Bas in verschillende fases uit zijn sportieve leven. Deze briefjes hang ik op het prikbord in de keuken om er tijdig aan herinnerd te worden dat we van de partij zullen zijn.
Tijdens een korte vakantie in september j.l. op mijn favoriete eiland Terschelling met Tanja heb ik daar een (wel dure) zwierige rok aangeschaft met daarbij passende zwarte laarzen met nogal hoge hakken. Heel charmant (vond ik zelf). Op aanraden van mijn echtgenoot gingen we op de fiets naar het Zijlkwartier, ongeveer 10 minuten verwijderd van onze woning. Ik had geen bezwaar, het was goed weer en hij stelt zich veilig voor een evt. alcoholcontrole, die veelvuldig plaatsvinden in onze regio.
We kwamen de zaal binnen rond half 9 en kwamen aan een tafel met bekenden mensen. De stemming was gezellig en de meute werd voorzien van een drankje en een hapje op zijn tijd. Omdat ik de dag erop een feestje had van de dansclub had ik het voornemen niet te gulzig te zijn en rustig een biertje te drinken. Zeker met de wetenschap dat de bediening daar een snel tempo heeft met schenken!
Er was een d.j. met het bekende repertoire en ik heb me zelfs nog in een polonaise gestort. Daarna nog wat staan kletsen met een (oude) vriend van onze oudste zoon en rond half 2 Hebben wij de zaak verlaten tegelijk met nog wat kennissen (die wel met de auto waren) buiten nog wat nagekletst en zijn op ons rijwiel gestapt.
Op woensdag 18 oktober, begin van de middag, kwam ik bij in een ziekenhuisbed van het Rijnland ziekenhuis. Naast het bed zat een bezorgd kijkende Nico, ik had een vreselijke hoofdpijn, heel mijn lijf deed pijn en ik begreep absoluut niet hoe ik daar gekomen was. Nico heeft me uitgelegd dat ik direct na het opstappen van mijn fiets gevallen was en daar op straat lag zonder een teken van leven te geven. Met een bloedende hoofdwond. Ik lag met de fiets boven op mijn handtas waarin mijn mobieltje zat. Hij had er geen bij zich en durfde mij niet op te tillen. Gelukkig kwam er iemand aan die 112 heeft gebeld en ben ik dus per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Alwaar direct benodigde hulp werd toegepast. Onze neef Bas (niet te verwarren met de jarige) die toevallig met de auto langs reed op het moment dat ik daar op straat lag, heeft onze fietsen naar huis gebracht en is daarna terug gekeerd naar het ziekenhuis om Nico wat bij te staan.
Ik lag alleen op een zaal van de afdeling neurologie en werd omringd door verplegend personeel die naalden in mijn prikten en bezorgd naar mij keken en aardig tegen me waren. Hééél aardig! Maar ze zeiden weinig.
Ik kreeg niet helder wat er aan de hand was. Was gewoon een stuk kwijt uit mijn geheugen.
De kinderen waren inmiddels gealarmeerd, behalve de oudste zoon die in Amerika verbleef. Hij is later telefonisch op de hoogte gebracht door zijn vader.
Ach, ik heb veel steun gehad aan familie en vrienden die snel naar het ziekenhuis kwamen om me sterkte te wensen en natuurlijk te kijken hoe gehavend ik eruit zag…????!!!!! Toen ik de moed had om in een spiegeltje naar mezelf te kijken schrok ik me naar : enorme bult op mijn kapotte voorhoofd en beiden ogen waren hartstikke blauw, de boel er omheen dan, blauwe ogen heb ik normaal ook.
Ik was gevallen op de linkerzijde van mijn hoofd en lichaam. Had daardoor ook gekneusde ribben aan de linkerkant. Kon dus niet goed liggen. Overal had ik pijn, algehele malaise aan mijn lijf!
Het gebeuren in het ziekenhuis ging grotendeels langs mij heen. Ik was blij als ik mijn mannetje en dochter weer aan het bed zag. Het was lang geleden dat ik hen zo bezorgd en lief had gezien.! Zondag 22 oktober kwam Emiel met Gaby op bezoek in het ziekenhuis direct nadat Gaby hem had opgehaald van Schiphol. Ruben en Isis waren daar ook bij, heerlijk om hen ook weer even te zien.
Na (alweer) een uitgebreid onderzoek en een testje of alles nog klopte in mijn hersens, mocht ik op donderdag 26 oktober na het bezoek mee naar huis. Ik was daar zeer blij om. Maar wat viel het tegen thuis! Ik was nog niets waard. Veel hoofdpijn, snel moe en bovenal: ik kon heel slecht zien en me slecht concentreren op iets waar ik mee bezig was. Gelukkig nam Nico de huishoudelijke taken over zoals boodschappen, koken (doet hij meestall) en de keukenvloer moppen! De keukenvloer glansde je tegemoet in die periode!!
Van bezoek aan huis werd ik helemaal vermoeid dus dat heb ik afgehouden. Ik lag nog dikwijls op mijn bed. Nico pakte zijn dagelijkse dingen weer op, ik zat vaak alleen thuis en dan begon ik te piekeren, de verwerking begon toen pas bij mij. Ik had problemen met het feit dat er iets ingrijpends met mij was gebeurd waar ik zelf NIETS meer van wist. Ik zat nog met veel vragen en als ik Nico naar dingen vroeg kreeg ik toch geen duidelijk antwoord. Voor hem was de kwestie over en goed afgelopen. Dat was natuurlijk ook zo maar ik kon daar niets mee. Ik werd er onrustig en verdrietig van.
Ik ben inmiddels naar de neuroloog geweest voor na controle. Daar werd ik niet blij van. Zij wees nog eens fijntjes op het alcohol promilage in mijn bloed na het ongeval (maar dat betekende natuurlijk niet dat ik een alcoholiste was) en dat het zeker nog een jaar zal duren voor ik weer helemaal de oude zal zijn! Dat ik in het vervolg tot echt voorzichtig moet zijn met drank. Hetgeen mij al eerder ingefluisterd werd door mijn oudste zoon! Toch blijf ik er bij dat ik daardoor niet zo lelijk terecht ben gekomen, werkelijk niet. Het zal er mee te maken hebben gehad, dat wel.
Ja, ik kwam van een feestje…… en ben geen geheelonthouder. Maar na mijn thuiskomst heb ik geen druppel meer aangeraakt, ik heb er geen trek in en volg nu de Teleac cursus op tv : ”Minder drinken” , ik ben 4 kg afgevallen en ga me steeds beter voelen. 11 Januari moet ik voor een uitgebreid onderzoek voor mijn ogen weer naar het ziekenhuis. Hopelijk levert dat iets op, want het is vreselijk lastig om zo slecht te blijven zien.
Dit was het dan, zo sluit ik 2006 af met deze voor mij ingrijpende gebeurtenis.
Ik hoop dat 2007 op alle fronten een geweldig jaar gaat worden voor iedereen maar zeker ook voor mezelf, dat verdien ik best!
Abonneren op:
Posts (Atom)
