Soms word ik doodmoe van mezelf! Dat heeft te maken met keuzes en mijn sterrenbeeld: weegschaal! Geen ingewikkelde keuzes, maar gewoon dingen die voor ieder ander geen enkele probleem opleveren, zijn voor mij een obstakel.
Voorbeeld: mijn kapsel> ik heb het geluk dat ik “makkelijk” haar heb. Ik was het 2x per week met een willekeurige shampoo uit een aanbieding bij het Kruidvat of van de Hema, ros het met een handdoek droog en als ik het niet vergeet kneed ik er tegenwoordig een eng, slijmerig smeersel in voor de glans. Laat het drogen en hup, het zit goed. Het blond wordt grijs, maar daar kan ik mee leven! Verven is niet bij te houden. Het groeit snel en dan begint de twijfel. Het is op een lengte dat ik het liever niet meer los draag omdat ik er dan veel tijd aan moet besteden, dus een klem erin en het zit keurig opgestoken. Maar, dan zie ik mezelf in een etalageruit of op een foto en trek de conclusie dat ik met dit hoofd goed zou passen tussen vrouwen van de” gereformeerde gemeente vrijgemaakt”! En daar heb ik niks mee.
Dilemma: zal ik het laten knippen? Nee hoor, zegt mijn man, veel leuker zo dat opgestoken haar. (Die mening geeft hij al 40 jaar!)
De zonnenbankdame: “meid, kort haar staat je leuker en maakt je veel jonger”! Oei! Mijn dochter: moet je zelf weten ma! Dat schiet lekker op. Driftig informeer ik verder bij vrienden en kennissen “wat ik zal doen”! Uiteindelijk bel ik toch onze huiskapster die lang haar onkruid noemt en vol overgave de schaar erin zet en tegen mijn spiegelbeeld aanpraat over haar enige dochter die “het zo geweldig doet”. Bij thuiskomst kijkt Nico misprijzend naar het resultaat~! “Houd je mond”, bijt ik hem toe en besluit meteen: ik laat het weer groeien!
Zover is het nu weer en zit ik nu met het volgende probleem: ik wil eigenlijk naar een andere kapper! Informeren wederom: wat is een goeie kapper! Mijn vriendinnen zullen gek worden van mij. In een huisaanhuisblad zie ik een advertentie die me aanspreekt en Ik beslis: pak de telefoon en krijg ene Kim aan de lijn. “Door wie wilt u geholpen worden”? Jeroen” zeg ik aarzelend. Prima u bent genoteerd woensdag 18 januari 2006 om half 12. O jee, daar begint de twijfel weer!
Weet niets van Jeroen, hij zag er leuk uit in de krant en El is er geweest en de schoondochter van Mima, een trendy kapper, maar nu moet ik! Zal ik afbellen? Niet zo meuten, spreek ik mezelf toe: haar is onkruid, het groeit vanzelf weer aan!
Op het afgesproken tijdstip stap ik de kapperszaak binnen, het heeft iets weg van een huiskamer, ik word hartelijk ontvangen door het aanwezige personeel en een leuk meisje zet me aan de wasbak en begint mijn haar te wassen. Daarna brengt ze een lekker kopje cappucino . Jeroen stelt zich voor, vraagt hoe ik aan zijn naam kom en begint te knippen en te kneden en te kletsen en na een half uur kan ik het resultaat bewonderen: prima! Als ik afreken krijg ik een mooi pasje voor een vervolg bezoek (twee weken tevoren bespreken voor Jeroen) en word vriendelijk uitgezwaaid. Ik word er helemaal vrolijk van!
Tevreden stap ik op de fiets (het is gelukkig droog) en kom tot de conclusie dat ik hier vaker heen ga. Leuke mensen, persoonlijke benadering en gaan oeverloze verhalen over de dochter van……!
Maar ik ben bang als het zover is dat ik toch weer ga twijfelen: zal ik ……. ??? Nou ja, dat hoort toch bij een weegschaal!
woensdag, januari 18, 2006
dinsdag, januari 03, 2006
OUDJAAR 2005
De laatste dag van 2005 valt op zaterdag. Het is een regenachtige dag. Gister lag er nog een mooie sneeuwlaag, die nu alweer bijna is verdwenen. Ik ben nog even naar buiten gelopen in de sneeuw, heerlijk dat geknisper onder mijn voeten. Vannacht begon het te regenen en de sneeuw alweer te smelten. Er was lekkage precies boven het bed: drup, drup, ik werd er wakker van. Gelukkig viel het mee met de wateroverlast! Afwasteiltje onder de drup en ik ben weer in slaap gevallen. Om 9 uur werd ik wakker met het oudjaars gevoel, dwz onrustig en nerveus. Heb ik altijd op deze dag. Waarschijnlijk ontstaan in mijn jeugd. Mijn moeder sprak tegenover mij haar angst uit dat er wel eens geen jaar meer achter kon zitten! Leek mij een heel akelig idee. Tegen de klok van 12 uur was ik zo nerveus als wat. Zo ging dat ieder jaar weer. Het was bedoeld als grap maar ik heb er toch een soort “oudjaarsavond-angst-syndroom aan over gehouden! Oudjaar uit mijn jeugd was zeker niet “gezellig” thuis met alleen mijn ouders. Soms werden we uitgenodigd bij de ouders van mijn schoonzus, dat was wel leuk. Die hadden een glimmende kast met een glazen rolluikje waarin een platenspeler zat. Er konden 10 plaatjes tegelijk op een soort arm die automatisch verwisselde. Geweldig vond ik dat. Ik zie dat mooie verlichte kastje nog voor me. En de muziek …veel accordeon, Johnny Jordaan en tante Leen. De vader van mijn schoonzus was een heel gezellige man, die walste met me door de kamer. Daar was het echt feest, iedereen was dan in feeststemming.
Vanaf 10 uur vanochtend is vuurwerk afsteken toegestaan. Groepjes jongens op straat kijken heel stoer als ze de rotjes aansteken en weg werpen. Genietend van die spanning. Het is al ruim 20 jaar geleden dat die sfeer ook bij ons in huis hing. Er werd begin december vuurwerk besteld bij de bezorger van de leesmap. De week voor oudjaar werd het pakket bezorgd. Nico verdeelde de pijlen en rotjes eerlijk tussen de jongens, die daar speciaal een kistje voor hadden opgericht. Later realiseerde ik me dat die kistjes wel onuitputtelijk waren. Ze kochten waarschijnlijk steeds dingen bij in het “zwarte circuit”. Helemaal gek waren ze ervan ze waren nergens anders mee bezig op oudjaarsdag. Om 12 uur werden ze geholpen met afsteken door hun vader die er ook wel schik in had, alhoewel het meer op controle leek om ongelukken te voorkomen. Toen ze ouder waren kochten ze dozen vol “strijkers” levensgevaarlijk bleek naderhand! Wist ik veel. Trouwens verbieden had in die periode totaal geen zin meer. Ze deden het gewoon, stiekem in een of ander steegje achteraf.
Nu geniet ik op nieuwjaarsdag van de spanning op het snuitje van mijn kleinzoon als hij een brandend sterretje mag vasthouden. Zo trots met glanzende ogen. Aan het touwtje trekken van een klein rotje durft hij nog niet, maar als oom Steef hem helpt en de knal komt, springt hij enthousiast in het rond. Over nog eens 6 jaar zal hij ook zijn eigen doos met vuurwerk hebben. Vuurwerk, blijft voor grote en kleine jongens iets geweldigs.
Vanaf 10 uur vanochtend is vuurwerk afsteken toegestaan. Groepjes jongens op straat kijken heel stoer als ze de rotjes aansteken en weg werpen. Genietend van die spanning. Het is al ruim 20 jaar geleden dat die sfeer ook bij ons in huis hing. Er werd begin december vuurwerk besteld bij de bezorger van de leesmap. De week voor oudjaar werd het pakket bezorgd. Nico verdeelde de pijlen en rotjes eerlijk tussen de jongens, die daar speciaal een kistje voor hadden opgericht. Later realiseerde ik me dat die kistjes wel onuitputtelijk waren. Ze kochten waarschijnlijk steeds dingen bij in het “zwarte circuit”. Helemaal gek waren ze ervan ze waren nergens anders mee bezig op oudjaarsdag. Om 12 uur werden ze geholpen met afsteken door hun vader die er ook wel schik in had, alhoewel het meer op controle leek om ongelukken te voorkomen. Toen ze ouder waren kochten ze dozen vol “strijkers” levensgevaarlijk bleek naderhand! Wist ik veel. Trouwens verbieden had in die periode totaal geen zin meer. Ze deden het gewoon, stiekem in een of ander steegje achteraf.
Nu geniet ik op nieuwjaarsdag van de spanning op het snuitje van mijn kleinzoon als hij een brandend sterretje mag vasthouden. Zo trots met glanzende ogen. Aan het touwtje trekken van een klein rotje durft hij nog niet, maar als oom Steef hem helpt en de knal komt, springt hij enthousiast in het rond. Over nog eens 6 jaar zal hij ook zijn eigen doos met vuurwerk hebben. Vuurwerk, blijft voor grote en kleine jongens iets geweldigs.
woensdag, november 09, 2005
La petite Irene Cahan d’ Anvers (±1880) door Pierre Auguste Renoir
Omstreeks 1960 op mijn 18e verjaardag kreeg ik deze reproductie cadeau van een heel goede vriendin. Sindsdien was ik gecharmeerd van de schilderkunst van Renoir. De sfeer die zijn schilderijen uitademen vind ik nog steeds prachtig. Van de impressionisten is hij mijn favoriet. Ik probeerde van alles te weten te komen over de schilder en verdiepte me in zijn werk. Het straalt intimiteit en romantiek uit, vooral de dansende paren! Kleine Irene sprak erg tot mijn verbeelding. Het 8 jarige dochtertje van de bankier waar Renoir zaken mee deed, heeft model gezeten. Het schilderij hangt in het E.G. Buhrle museum in Zurich. Ik zou het graag eens gaan bekijken.Veel jaren later, ik denk 1978, poseerde mijn dochter (14) voor haar tekenleraar van de middelbare school. Zo verdiende ze een zakcentje bij. Ik vroeg haar regelmatig hoe het schilderij werd en of ik het t.z.t. kon bekijken maar hoorde er niets meer van en het verdween ook uit mijn gedachten. In 1981 was er een expositie van Gerard de Wit in het gemeentehuis van Oegstgeest, daar ben ik samen met mijn dochter heen gegaan en ik was erg onder de indruk van haar portret. De overeenkomst met La Petite Irene kwam onmiddellijk naar boven. Mijn dochter zag er inmiddels heel anders uit, ze was nu een heftige “punker” geworden. Een enorm verschil met het meisje op het schilderij! In een plaatselijk dagblad waarin een recensie over de expositie van de schilder stond, werd het een “Renoir achtig meisje” genoemd!
In 1982 heb ik met mijn man een expositie bij Ars Aemula in Leiden bezocht. Ook hij vond het schilderij prachtig. Omdat we een kleine erfenis tegoed hadden, lag het in ons vermogen om het portret van onze dochter te kopen. Het hangt sindsdien in de woonkamer. En La Petite Irene hangt nog altijd op de logeerkamer.
maandag, november 07, 2005
Onze straat
De straat is ongeveer een kilometer lang. Een wat smalle straat met lintbebouwing. Verschillende bouwstijlen.
Het zal de belangrijkste weg zijn geweest ooit, toen Leiderdorp nog een echt dorp was. Het Oude Dorp wordt dit gedeelte nog genoemd. Het gedeelte waar wij wonen heet het Doeskwartier.
In de afgelopen 40 jaar is er veel veranderd. Gelukkig woon ik aan een nog authentiek stukje naast de Doesbrug. Ruim 10 jaar geleden is de brug gerestaureerd nadat er veel actie is gevoerd door de bewoners. De gemeente wilde er voor het gemak een soort kwakel van maken. Weg met een beeldbepalend stukje dorpsgezicht. Maar dat ging mooi niet door! De bediening (van mei t/m oktober) wordt nog steeds gedaan door een brugwachter. De pleziervaart is wel veel drukker geworden. Op een mooie zondag zijn de bootjes niet meer te tellen en is de rust voor ons ver te zoeken.
We hebben de tijd aan ons zien voorbij trekken. Toen wij het huis betrokken in 1965 waren we de jongste bewoners in dit gedeelte. Nu zijn wij de oudste. Gekscherend noemen we ons zelf de opa en oma van de buurt!
Er waren veel winkeltjes. Twee bakkers, twee sigaren winkels, 2 bijzonder ouderwetse galanterie winkeltjes waar je alles kon kopen van haarspeldjes tot wasknijpers, speelgoed en potten en pannen. 2 kruideniers, waar je vanachter de toonbank werd geholpen, een melkboer en een groentewinkel. Stuk voor stuk zijn ze verdwenen. Alleen de Spar is er nog zei het als een klein museum waar je beperkt levensmiddelen kunt kopen en biologisch vlees. Maar je kunt er ook een fietsroute halen of leuke boekjes kopen over de geschiedenis van Leiderdorp. Je kunt er binnen gaan en een praatje maken met de oudere buurtbewoners onder het genot van een kopje koffie.
Er heerste destijds nog zondagsrust in dit gereformeerde gedeelte van het dorp. Je had de moed niet om op zondag de auto te wassen of een hekje te verven. De brug werd ook niet geopend op zondag. Alleen het café aan de overzijde had daar geen boodschap aan. Maar dat waren bij uitzondering katholieken.
Nu leeft dat niet meer en iedereen doet gewoon op zondag wat hij denkt wat nodig is. Het straatbeeld werd toen niet bepaald door een lange rij geparkeerde auto,s.
De meeste bewoners bezitten er nu twee. Parkeren is een probleem geworden.
Jonge mensen kopen nu de oude pandjes en beginnen enthousiast met opknappen. "Waar beginnen ze aan", zeggen wij tegen elkaar.
Precies wat men 40 jaar geleden tegen ons zei: "Koop een nieuw huis, je zult er zoveel werk aan moeten verrichten en het blijft een oud pand"!
Wij kochten deze oude bakkerij en hebben er veel aan verbouwd. De kinderen zijn hier opgegroeid, ons leven heeft zich tot nu toe voor het grootste deel hier voltrokken. De woning is een stuk levenswerk geworden. Voorlopig gaan we hier niet weg. Het wordt weer leuk met al die jonge mensen in de buurt. We worden soms ingezet om even de babyfoon te nemen of een hondje uit te laten. Maar ook voor een gezellig avondje met een etentje en een drankje.
Nog geen denken aan een "senioren appartement"!
Het zal de belangrijkste weg zijn geweest ooit, toen Leiderdorp nog een echt dorp was. Het Oude Dorp wordt dit gedeelte nog genoemd. Het gedeelte waar wij wonen heet het Doeskwartier.
In de afgelopen 40 jaar is er veel veranderd. Gelukkig woon ik aan een nog authentiek stukje naast de Doesbrug. Ruim 10 jaar geleden is de brug gerestaureerd nadat er veel actie is gevoerd door de bewoners. De gemeente wilde er voor het gemak een soort kwakel van maken. Weg met een beeldbepalend stukje dorpsgezicht. Maar dat ging mooi niet door! De bediening (van mei t/m oktober) wordt nog steeds gedaan door een brugwachter. De pleziervaart is wel veel drukker geworden. Op een mooie zondag zijn de bootjes niet meer te tellen en is de rust voor ons ver te zoeken.
We hebben de tijd aan ons zien voorbij trekken. Toen wij het huis betrokken in 1965 waren we de jongste bewoners in dit gedeelte. Nu zijn wij de oudste. Gekscherend noemen we ons zelf de opa en oma van de buurt!
Er waren veel winkeltjes. Twee bakkers, twee sigaren winkels, 2 bijzonder ouderwetse galanterie winkeltjes waar je alles kon kopen van haarspeldjes tot wasknijpers, speelgoed en potten en pannen. 2 kruideniers, waar je vanachter de toonbank werd geholpen, een melkboer en een groentewinkel. Stuk voor stuk zijn ze verdwenen. Alleen de Spar is er nog zei het als een klein museum waar je beperkt levensmiddelen kunt kopen en biologisch vlees. Maar je kunt er ook een fietsroute halen of leuke boekjes kopen over de geschiedenis van Leiderdorp. Je kunt er binnen gaan en een praatje maken met de oudere buurtbewoners onder het genot van een kopje koffie.
Er heerste destijds nog zondagsrust in dit gereformeerde gedeelte van het dorp. Je had de moed niet om op zondag de auto te wassen of een hekje te verven. De brug werd ook niet geopend op zondag. Alleen het café aan de overzijde had daar geen boodschap aan. Maar dat waren bij uitzondering katholieken.
Nu leeft dat niet meer en iedereen doet gewoon op zondag wat hij denkt wat nodig is. Het straatbeeld werd toen niet bepaald door een lange rij geparkeerde auto,s.
De meeste bewoners bezitten er nu twee. Parkeren is een probleem geworden.
Jonge mensen kopen nu de oude pandjes en beginnen enthousiast met opknappen. "Waar beginnen ze aan", zeggen wij tegen elkaar.
Precies wat men 40 jaar geleden tegen ons zei: "Koop een nieuw huis, je zult er zoveel werk aan moeten verrichten en het blijft een oud pand"!
Wij kochten deze oude bakkerij en hebben er veel aan verbouwd. De kinderen zijn hier opgegroeid, ons leven heeft zich tot nu toe voor het grootste deel hier voltrokken. De woning is een stuk levenswerk geworden. Voorlopig gaan we hier niet weg. Het wordt weer leuk met al die jonge mensen in de buurt. We worden soms ingezet om even de babyfoon te nemen of een hondje uit te laten. Maar ook voor een gezellig avondje met een etentje en een drankje.
Nog geen denken aan een "senioren appartement"!
zaterdag, november 05, 2005
Jeugdsentiment
Wanneer ik voor de dagelijkse boodschappen in het winkelcentrum ben kan ik het niet laten om in de boekwinkel te snuffelen.
Er gaat niets boven de sfeer van een boekwinkel, de top 10 bij de ingang, het kinderhoekje, ik krijg er een soort tevreden gevoel van. Soms kom ik een bekende tegen en dan ga je vanzelf fluisteren tegen elkaar. Zoals als in de wachtkamerbij de dokter.
Bij het vak met de tijdschriften zijn mensen héél zwijgzaam, kijken niet op of om bladerend in de lectuur. Ze staan soms wat afgewend van degene naast hen alsof ze iets stiekems doen. Het is mij opgevallen dat ze het tijdschrift meestal weer terugleggen. Dat zijn meestal mannen.
Nu staan er 2 meisjes van een jaar of 14, met hun hoofden dicht tegen elkaar, met een popblad. Ze bekijken zwijmelend een bladzijde met daarop een neger in een te ruime joggingbroek, hij is behangen met gouden kettingen en aan iedere vinger zit een enorme ring. Hij kijkt erg boos van onder een grote Nike muts.
De meisjes hebben door dat ik mee kijk en draaien zich om zodat ik alleen hun ruggen nog kan zien. Dan scheurt een van de meisjes de bladzijde uit het tijdschrift en stopt dit achteloos tussen haar jas. Ze legt het tijdschrift weer terug. Haar vriendin kijkt nerveus in het rond en kijkt dan verschrikt naar mij.
Mijn gedachten gaan 50 jaar terug: vaak kwam ik op bezoek bij een tante. Haar man was werkzaam bij de Rotogravure, toen een bekende drukkerij in Leiden. Zodoende hadden zij altijd veel tijdschriften in huis, de namen weet ik niet meer, maar ik vond het prachtig. Bij ons thuis was er alleen een krant, het Vrije Volk. Het mooiste vond ik het blad met alleen foto’s van bekende flimsterren. Ik spaarde filmsterren en plakte ze in mijn schoolagenda, dat deed iedereen. Je populariteit in de klas hing mede af van de filmsterren in je agenda.
Ooit had ik aan mijn tante gevraagd of ik er een paar mocht uitknippen. Helaas, ze bracht de bladen naar de buren en daarom mocht er niets uit geknipt worden. Zonde vond ik dat, die mensen deden er toch niets meer mee!
Ik zat al een tijdje te staren naar een foto van James Dean. Nonchalant gebogen over een sportauto, droevig keek hij voor zich uit. Ik moest deze foto hebben! Die had echt niemand, dat wist ik zeker. De meisjes uit mijn klas waren "weg" van James Dean. Bij de kauwgum zaten ook foto’s van hem. Maar ik mocht geen kauwgum kopen van mijn moeder. Vond ze een vies gezicht, dat gekauw.
Mijn tante keek mee over mijn schouder: "kind, vind je dit nou een leuke jongen? Vreselijk wat een nozem! We gaan lekker thee drinken, ik ga even naar de keuken."
Razend snel, met bonkend hart, scheurde ik de bladzijde met de foto uit het tijdschrift en verborg die onder mijn trui.
We hebben gezellig thee gedronken met een Waaier kaakje van Jamin. Mijn thee kopje trillend van de zenuwen in mijn handen. Daarna heb ik op de wc, de foto dubbel gevouwen en in mijn onderbroek gestopt.
Thuis, heb ik James Dean meteen in mijn agenda geplakt, ik had er 2 bladzijden voor nodig. Er waren wel wat vouwtjes in gekomen en zijn gezicht leek daardoor nog treuriger! Ik had er ook succes mee in de klas. Mijn agenda lag meestal opengeslagen met zijn foto op mijn schoolbank. Dikwijls keek ik naar zijn droevige ogen en droomde weg.
Ik ben daarna een poos niet naar mijn tante geweest!
De meisjes kijken me angstig aan: o jee, dat mens heeft het gezien, zie je ze denken. Ik lach vriendelijk en doe een stap naar hen toe. Ze weten duidelijk met hun figuur geen raad. Zachtjes vraag ik:" vinden jullie dat nou echt een leuke jongen? "
Ze knikken instemmend met een vuurrood hoofd." Als je thuis komt moet je er even een strijkijzer over heen halen, vervolg ik op fluistertoon, gaan de vouwtjes er uit! Zenuwachtig beginnen ze te giebelen, pakken elkaar bij de arm en lopen vlug naar de uitgang. Daar kijken ze nog even om en steken vrolijk hun hand naar me op. Ik zwaai terug.
Er gaat niets boven de sfeer van een boekwinkel, de top 10 bij de ingang, het kinderhoekje, ik krijg er een soort tevreden gevoel van. Soms kom ik een bekende tegen en dan ga je vanzelf fluisteren tegen elkaar. Zoals als in de wachtkamerbij de dokter.
Bij het vak met de tijdschriften zijn mensen héél zwijgzaam, kijken niet op of om bladerend in de lectuur. Ze staan soms wat afgewend van degene naast hen alsof ze iets stiekems doen. Het is mij opgevallen dat ze het tijdschrift meestal weer terugleggen. Dat zijn meestal mannen.
Nu staan er 2 meisjes van een jaar of 14, met hun hoofden dicht tegen elkaar, met een popblad. Ze bekijken zwijmelend een bladzijde met daarop een neger in een te ruime joggingbroek, hij is behangen met gouden kettingen en aan iedere vinger zit een enorme ring. Hij kijkt erg boos van onder een grote Nike muts.
De meisjes hebben door dat ik mee kijk en draaien zich om zodat ik alleen hun ruggen nog kan zien. Dan scheurt een van de meisjes de bladzijde uit het tijdschrift en stopt dit achteloos tussen haar jas. Ze legt het tijdschrift weer terug. Haar vriendin kijkt nerveus in het rond en kijkt dan verschrikt naar mij.
Mijn gedachten gaan 50 jaar terug: vaak kwam ik op bezoek bij een tante. Haar man was werkzaam bij de Rotogravure, toen een bekende drukkerij in Leiden. Zodoende hadden zij altijd veel tijdschriften in huis, de namen weet ik niet meer, maar ik vond het prachtig. Bij ons thuis was er alleen een krant, het Vrije Volk. Het mooiste vond ik het blad met alleen foto’s van bekende flimsterren. Ik spaarde filmsterren en plakte ze in mijn schoolagenda, dat deed iedereen. Je populariteit in de klas hing mede af van de filmsterren in je agenda.
Ooit had ik aan mijn tante gevraagd of ik er een paar mocht uitknippen. Helaas, ze bracht de bladen naar de buren en daarom mocht er niets uit geknipt worden. Zonde vond ik dat, die mensen deden er toch niets meer mee!
Ik zat al een tijdje te staren naar een foto van James Dean. Nonchalant gebogen over een sportauto, droevig keek hij voor zich uit. Ik moest deze foto hebben! Die had echt niemand, dat wist ik zeker. De meisjes uit mijn klas waren "weg" van James Dean. Bij de kauwgum zaten ook foto’s van hem. Maar ik mocht geen kauwgum kopen van mijn moeder. Vond ze een vies gezicht, dat gekauw.
Mijn tante keek mee over mijn schouder: "kind, vind je dit nou een leuke jongen? Vreselijk wat een nozem! We gaan lekker thee drinken, ik ga even naar de keuken."
Razend snel, met bonkend hart, scheurde ik de bladzijde met de foto uit het tijdschrift en verborg die onder mijn trui.
We hebben gezellig thee gedronken met een Waaier kaakje van Jamin. Mijn thee kopje trillend van de zenuwen in mijn handen. Daarna heb ik op de wc, de foto dubbel gevouwen en in mijn onderbroek gestopt.
Thuis, heb ik James Dean meteen in mijn agenda geplakt, ik had er 2 bladzijden voor nodig. Er waren wel wat vouwtjes in gekomen en zijn gezicht leek daardoor nog treuriger! Ik had er ook succes mee in de klas. Mijn agenda lag meestal opengeslagen met zijn foto op mijn schoolbank. Dikwijls keek ik naar zijn droevige ogen en droomde weg.
Ik ben daarna een poos niet naar mijn tante geweest!
De meisjes kijken me angstig aan: o jee, dat mens heeft het gezien, zie je ze denken. Ik lach vriendelijk en doe een stap naar hen toe. Ze weten duidelijk met hun figuur geen raad. Zachtjes vraag ik:" vinden jullie dat nou echt een leuke jongen? "
Ze knikken instemmend met een vuurrood hoofd." Als je thuis komt moet je er even een strijkijzer over heen halen, vervolg ik op fluistertoon, gaan de vouwtjes er uit! Zenuwachtig beginnen ze te giebelen, pakken elkaar bij de arm en lopen vlug naar de uitgang. Daar kijken ze nog even om en steken vrolijk hun hand naar me op. Ik zwaai terug.
maandag, oktober 17, 2005
Modelwoning
Zondag ging ik zoals gewoonlijk, als het weer het toelaat, een stukje fietsen. Het was een mooie najaarsdag en dat wilden wij nog even waarnemen om er op uit te trekken.
Mijn man stelt meestal de route samen. Hij weet overal goed de weg en ik volg hem blindelings! Soms fiets ik gedachteloos voor hem, wachtend op zijn aanwijzingen: "rechts, oversteken, linksaf, tunnel in. Veelal heb ik deze ritjes al eerder gemaakt, herken ze ook wel, maar ga ik met een vriendin fietsen, moet ik goed uit mijn geheugen putten of een route beschrijving meenemen voor de zekerheid. Hij is mijn gids en ik vind dat wel makkelijk.
De aanloop route ging via een woonwijk in aanbouw, Roomburg. Onze oudste zoon gaat er in het voorjaar 2006 wonen met zijn gezin. Zijn moderne woning komt langs een laantje waar we tot vorig jaar dikwijls met plezier langs fietsten, landelijk, een oude boerderij, slootje, wat volkstuinen en een paar grazende paardjes op een stukje weiland. De oude boerderij wordt gerestaureerd, maar staat toch wat verloren tussen al het nieuwbouwgeweld. De huizen die gereed zijn worden waarschijnlijk bewoond door jonge gezinnen, tenminste zo te zien aan de kinderen die hier ongestoord ravotten op de bouwplaats. Ook honden kunnen zich uitleven op de enorme zandhopen. Die moeten "inklinken" volgens mijn man, daarna kan er op gebouwd worden.
Er staan ook 3 reusachtige woontorens, 10 verdiepingen hoog. Die zijn voornamelijk voor de senioren, zoals wij. Het is momenteel trendy: huis verkopen en naar een gerieflijk appartement, alles gelijkvloers, zonnig, mooi uitzicht over het water! Ook wij zijn niet ongevoelig voor trends en hebben het eerlijk gezegd ook al eens overwogen. Nieuwbouw, mooi uitzicht, geen achterstallig onderhoud, geen parkeerproblemen, kortom een nieuwe start!
Bij een van de ingangen onder het appartement zien we veel mensen naar binnen gaan, we zien een affiche op de deur MODELWONING! Zullen we eens binnen kijken, zeggen we tegen elkaar. We stappen in de lift waar nog 4 leeftijdgenoten staan, die ons amicaal groeten: misschien zien ze ons wel zitten als buren!!!
De woning is op de 4e verdieping, alle deuren staan uitnodigend open. De modern ingerichte kamers zijn ruim en zeer licht. Een perfect geklede heer, duidelijk een makelaar, staat glimlachend in de open keuken, voor hem ligt een waaier van prachtige folders waarin de appartementen aangeprezen worden. In de woonkamer staan wat montere senioren geboeid te luisteren naar een jonge vrouw met diep uitgesneden decolleté en een zeer kort rokje, waarschijnlijk een vrouwelijke collega van de makelaar! Dat is wat anders dan een naar after shave ruikende kerel in 3-delig grijs, zullen de mannelijke aspirant kopers denken!
Ook wij bekijken alle ruimtes, de badkamer, met 2 wastafels, 3 slaapkamers, een enorme hal, jeetje wat groot allemaal. Ik wil hier weg, het lijkt wel een hotel suite uit een film, dit is veel meer werk als die oude tent van ons!
Mijn man wil nog even naar de hoogste verdieping voor het uitzicht! Hij doet maar, ik ga naar beneden. Als ik naar buiten wil is de deur geblokkeerd, Spaans benauwd krijg ik het ervan. Na wat wanhopig gemor opent de deur zich vanzelf weer en glip ik naar buiten. Mijn man is enthousiast over het "geweldige uitzicht" over de nieuwbouw en een klein stukje van het water. We gaan fijn de fietstocht afmaken (40 km)!!!
Mijn man stelt meestal de route samen. Hij weet overal goed de weg en ik volg hem blindelings! Soms fiets ik gedachteloos voor hem, wachtend op zijn aanwijzingen: "rechts, oversteken, linksaf, tunnel in. Veelal heb ik deze ritjes al eerder gemaakt, herken ze ook wel, maar ga ik met een vriendin fietsen, moet ik goed uit mijn geheugen putten of een route beschrijving meenemen voor de zekerheid. Hij is mijn gids en ik vind dat wel makkelijk.
De aanloop route ging via een woonwijk in aanbouw, Roomburg. Onze oudste zoon gaat er in het voorjaar 2006 wonen met zijn gezin. Zijn moderne woning komt langs een laantje waar we tot vorig jaar dikwijls met plezier langs fietsten, landelijk, een oude boerderij, slootje, wat volkstuinen en een paar grazende paardjes op een stukje weiland. De oude boerderij wordt gerestaureerd, maar staat toch wat verloren tussen al het nieuwbouwgeweld. De huizen die gereed zijn worden waarschijnlijk bewoond door jonge gezinnen, tenminste zo te zien aan de kinderen die hier ongestoord ravotten op de bouwplaats. Ook honden kunnen zich uitleven op de enorme zandhopen. Die moeten "inklinken" volgens mijn man, daarna kan er op gebouwd worden.
Er staan ook 3 reusachtige woontorens, 10 verdiepingen hoog. Die zijn voornamelijk voor de senioren, zoals wij. Het is momenteel trendy: huis verkopen en naar een gerieflijk appartement, alles gelijkvloers, zonnig, mooi uitzicht over het water! Ook wij zijn niet ongevoelig voor trends en hebben het eerlijk gezegd ook al eens overwogen. Nieuwbouw, mooi uitzicht, geen achterstallig onderhoud, geen parkeerproblemen, kortom een nieuwe start!
Bij een van de ingangen onder het appartement zien we veel mensen naar binnen gaan, we zien een affiche op de deur MODELWONING! Zullen we eens binnen kijken, zeggen we tegen elkaar. We stappen in de lift waar nog 4 leeftijdgenoten staan, die ons amicaal groeten: misschien zien ze ons wel zitten als buren!!!
De woning is op de 4e verdieping, alle deuren staan uitnodigend open. De modern ingerichte kamers zijn ruim en zeer licht. Een perfect geklede heer, duidelijk een makelaar, staat glimlachend in de open keuken, voor hem ligt een waaier van prachtige folders waarin de appartementen aangeprezen worden. In de woonkamer staan wat montere senioren geboeid te luisteren naar een jonge vrouw met diep uitgesneden decolleté en een zeer kort rokje, waarschijnlijk een vrouwelijke collega van de makelaar! Dat is wat anders dan een naar after shave ruikende kerel in 3-delig grijs, zullen de mannelijke aspirant kopers denken!
Ook wij bekijken alle ruimtes, de badkamer, met 2 wastafels, 3 slaapkamers, een enorme hal, jeetje wat groot allemaal. Ik wil hier weg, het lijkt wel een hotel suite uit een film, dit is veel meer werk als die oude tent van ons!
Mijn man wil nog even naar de hoogste verdieping voor het uitzicht! Hij doet maar, ik ga naar beneden. Als ik naar buiten wil is de deur geblokkeerd, Spaans benauwd krijg ik het ervan. Na wat wanhopig gemor opent de deur zich vanzelf weer en glip ik naar buiten. Mijn man is enthousiast over het "geweldige uitzicht" over de nieuwbouw en een klein stukje van het water. We gaan fijn de fietstocht afmaken (40 km)!!!
zondag, oktober 20, 2002
Het Feest
Vandaag een echte najaarszondag. Somber, rustig weer, de verwarming aan, lekker achter de p.c. en manlief kijkt tv ja, ja de wereldkampioenschappen wielrennen op de weg in Zolder (Belgie). Vandaag de mannen, gister de dames en dat is ie toch helemaal vergeten! Nota bene vergeten naar Leontien van Moorsel te kijken. Zijn grote favoriete sportvrouw. Hij noemt het een lieve meid sinds hij met haar of de foto mocht!!! Of ze lief is kan ik niet beoordelen, maar het lijkt me wel een leuke meid, zonder kapsones. En ze is mooi en vrouwelijk voor een wielrenster!
Het is al een tijd geleden dat ik iets gemeld heb, van alles gebeurd ondertussen wat me zo in beslag nam, dat ik me niet kon zetten tot een verhaaltje schrijven. Een vreselijke stresskip word ik als er zaken op mijn pad komen waar ik geen invloed op heb. En dat was het feest voor mijn 60e verjaardag op 28 september.
Het werd voor me geregeld door man en dochter en aan de laatste kan je dat goed overlaten maar aan mijn echtgenoot!!!??? Hij bezit de prijzenswaardige eigenschap nooit haast te maken, ook niet als dat echt nodig blijkt te zijn. Zo ook met het regelen van de ruimte waar het feest moest plaatsvinden. Gelukkig kwam het alsnog goed, zei het een dag voor mijn geboortedag, dat we gebruik mochten maken van het clubgebouw van de plaatselijke ijsclub waar hij lid van is. Tegen zeer lage kosten en de aankoop van de drank zelf te regelen. Ach ja, en dan moet je toch zelf een lijst maken met de gasten en wat ze zoal zullen gaan innemen op een avond.
Aanvankelijk had ik een namenlijst met 76 mensen! De band waar mijn dochter deel van uitmaakt en die belangeloos voor mij kwam spelen, 2 mensen voor de bediening (ook een verhaal apart) en ons eigen clubje, helaas zonder de jongste zoon die op Curaçao verblijft, maar wel met de lieve kleinzoon.
Na het bekijken van de zaal kreeg ik benauwde visioenen van een opeen gepakte mensen massa en knalharde popmuziek, waar geen mens elkaar kon verstaan en de ouderen feestgangers spoedig verontwaardigd de zaal zouden verlaten en de bediening voor geen meter liep. Ik ben dus in de namenlijst gaan schrappen tot 65, heb de meneer van de bediening nog wat richtlijnen gegeven (wat overigens geheel aan hem voorbij leek te gaan) de dochter nog eens laten bevestigen dat de muziek echt niet te hard zou zijn en er lange pauzes ingelast zouden worden om de “”ouderen” de gelegenheid te geven met elkaar bij te kletsen en het drankgebruik nog even te checken. De uitnodigingen konden de deur uit!
En wat blijkt allemaal zorgen om niets!
Op het laatste moment konden en 15 mensen niet bij zijn, de ruimte was groot genoeg, er werd veel gedanst (door de ouderen) de muziek werd gewaardeerd (al waren er mensen met voorkeur voor het Nederlandse genre) de drank was voldoende, de saté, gemaakt door onze vrienden, had gretig aftrek, iedereen was in feeststemming en er kon voldoende gebabbeld worden tussendoor. Had ik me dus zorgen gemaakt, zoals gewoonlijk, om niets! De buurtjes hebben foto’’s gemaakt en in een album geplakt en daar kun je goed zien hoe iedereen het naar de zin had.
Zal het me ooit nog eens lukken om dingen ”gewoon” op me af te laten komen, me te verheugen op hetgeen wat komen gaat in plaats van al weken van te voren bloednerveus te zijn???
Het is al een tijd geleden dat ik iets gemeld heb, van alles gebeurd ondertussen wat me zo in beslag nam, dat ik me niet kon zetten tot een verhaaltje schrijven. Een vreselijke stresskip word ik als er zaken op mijn pad komen waar ik geen invloed op heb. En dat was het feest voor mijn 60e verjaardag op 28 september.
Het werd voor me geregeld door man en dochter en aan de laatste kan je dat goed overlaten maar aan mijn echtgenoot!!!??? Hij bezit de prijzenswaardige eigenschap nooit haast te maken, ook niet als dat echt nodig blijkt te zijn. Zo ook met het regelen van de ruimte waar het feest moest plaatsvinden. Gelukkig kwam het alsnog goed, zei het een dag voor mijn geboortedag, dat we gebruik mochten maken van het clubgebouw van de plaatselijke ijsclub waar hij lid van is. Tegen zeer lage kosten en de aankoop van de drank zelf te regelen. Ach ja, en dan moet je toch zelf een lijst maken met de gasten en wat ze zoal zullen gaan innemen op een avond.
Aanvankelijk had ik een namenlijst met 76 mensen! De band waar mijn dochter deel van uitmaakt en die belangeloos voor mij kwam spelen, 2 mensen voor de bediening (ook een verhaal apart) en ons eigen clubje, helaas zonder de jongste zoon die op Curaçao verblijft, maar wel met de lieve kleinzoon.
Na het bekijken van de zaal kreeg ik benauwde visioenen van een opeen gepakte mensen massa en knalharde popmuziek, waar geen mens elkaar kon verstaan en de ouderen feestgangers spoedig verontwaardigd de zaal zouden verlaten en de bediening voor geen meter liep. Ik ben dus in de namenlijst gaan schrappen tot 65, heb de meneer van de bediening nog wat richtlijnen gegeven (wat overigens geheel aan hem voorbij leek te gaan) de dochter nog eens laten bevestigen dat de muziek echt niet te hard zou zijn en er lange pauzes ingelast zouden worden om de “”ouderen” de gelegenheid te geven met elkaar bij te kletsen en het drankgebruik nog even te checken. De uitnodigingen konden de deur uit!
En wat blijkt allemaal zorgen om niets!
Op het laatste moment konden en 15 mensen niet bij zijn, de ruimte was groot genoeg, er werd veel gedanst (door de ouderen) de muziek werd gewaardeerd (al waren er mensen met voorkeur voor het Nederlandse genre) de drank was voldoende, de saté, gemaakt door onze vrienden, had gretig aftrek, iedereen was in feeststemming en er kon voldoende gebabbeld worden tussendoor. Had ik me dus zorgen gemaakt, zoals gewoonlijk, om niets! De buurtjes hebben foto’’s gemaakt en in een album geplakt en daar kun je goed zien hoe iedereen het naar de zin had.
Zal het me ooit nog eens lukken om dingen ”gewoon” op me af te laten komen, me te verheugen op hetgeen wat komen gaat in plaats van al weken van te voren bloednerveus te zijn???
Veenhuizen
In augustus hebben we een weekend doorgebracht bij vrienden in Veenhuizen. Het is er heel mooi, veel bossen en erg rustig. Er zijn ook veel Rijksinrichtingen: gevangenissen dus!
Het plantsoen voor het huis van mijn vriendin wordt ook onderhouden door gedetineerden. Heel aardige mensen, zoals zij zegt. Omdat ze heel nieuwsgierig was naar het “waarom zit je in de gevangenis” heeft ze omzichtig geinformeerd bij de tuinman. Drank, teveel drank en dan nog in de auto, ongeluk gemaakt enfin! De levensgevaarlijke crimi’s lopen daar dus niet rond. Er staan heel veel mooie huizen nog uit de tijd dat Veenhuizen een soort strafkamp was en alle werkzaamheden in eigen beheer waren. Dus de wasserij, de bakker, een schoenmaker etc. En al die mensen woonden daar in de omgeving. Die huizen zijn nu veelal bewoond door mensen van buitenaf die er iets moois van gemaakt hebben. Er staan ook nog gebouwen leeg waar iets mee gaat gebeuren als er subsidies voor komen.
Er zijn 2 kerkjes een kleine supermarkt annex postkantoor dat is het!
We hadden een fijn weekend. Lekker Thais gegeten, door de gastheer zelf gekookt, en bijgepraat met mijn vriendin. Zondag zijn we door Friesland gereden en allerlei leuke kleine dorpjes bezocht waar oude boerderijen tot een soort musea zijn gemaakt en die kun je bezichtigen. Was echt de moeite waard. Riet en ik hebben nog gewalst op “trekzak-muziek”! De mannen hebben nog op stelten gelopen, dat lukte zowaar!
Tenslotte hebben we in Makkum op een dorpsplein een terrasje gepikt. Lekker er even helemaal uit!
Het plantsoen voor het huis van mijn vriendin wordt ook onderhouden door gedetineerden. Heel aardige mensen, zoals zij zegt. Omdat ze heel nieuwsgierig was naar het “waarom zit je in de gevangenis” heeft ze omzichtig geinformeerd bij de tuinman. Drank, teveel drank en dan nog in de auto, ongeluk gemaakt enfin! De levensgevaarlijke crimi’s lopen daar dus niet rond. Er staan heel veel mooie huizen nog uit de tijd dat Veenhuizen een soort strafkamp was en alle werkzaamheden in eigen beheer waren. Dus de wasserij, de bakker, een schoenmaker etc. En al die mensen woonden daar in de omgeving. Die huizen zijn nu veelal bewoond door mensen van buitenaf die er iets moois van gemaakt hebben. Er staan ook nog gebouwen leeg waar iets mee gaat gebeuren als er subsidies voor komen.
Er zijn 2 kerkjes een kleine supermarkt annex postkantoor dat is het!
We hadden een fijn weekend. Lekker Thais gegeten, door de gastheer zelf gekookt, en bijgepraat met mijn vriendin. Zondag zijn we door Friesland gereden en allerlei leuke kleine dorpjes bezocht waar oude boerderijen tot een soort musea zijn gemaakt en die kun je bezichtigen. Was echt de moeite waard. Riet en ik hebben nog gewalst op “trekzak-muziek”! De mannen hebben nog op stelten gelopen, dat lukte zowaar!
Tenslotte hebben we in Makkum op een dorpsplein een terrasje gepikt. Lekker er even helemaal uit!
Abonneren op:
Posts (Atom)
