Rust zacht lieve Rietje.

Vrijdag naar de begrafenis geweest van een lieve vriendin en een prachtig, uniek mens.
Het was een aangrijpende gebeurtenis. Voor mij de eerste keer dat ik een echte vriendin verloor die ik ruim 45 jaar geleden heb ontmoet bij de Koninklijke Zilverfabriek Begeer in Voorschoten. Ik werkte daar toen Riet als directiesecretaresse binnen kwam. Een hartelijke meid, altijd belangstellend in iedereen waar ze mee in aanraking kwam en zodoende al snel erg geliefd. Een bijzonder mens was het kwam weer of geen weer op de fiets uit Sassenheim naar Voorschoten.
Nu ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat er zoveel dingen zijn gebeurd in die periode en dat ik daar nu met niemand meer over kan praten. Riet was de enige waar ik nog contact mee had uit die tijd zo lang al geleden. We werden vriendinnen, leerde haar ouders en broers kennen en bezocht de feestjes die bij haar thuis veelvuldig werden gegeven. Riet had veel vrienden en vriendinnen en een grote verloren liefde, Gerard, waar ze dikwijls over sprak. Hij was Katholiek en zoon van een rijke bollenboer en zou uit de familie geweerd worden als hij doorging met de niet katholieke Riet. En dus koos hij voor zijn familie! Zo ging dat destijds.
(Jaren later las ik in het Leidsch Dagblad een overlijdensbericht van Gerard wat ik aan Riet heb gestuurd. Ze was er nog van ondersteboven.)
Daarna kwam Peter uit Utrecht in haar leven en dolverliefd werden ze op elkaar. Peter was nogal jaloers en dat bedierf de leuke feestjes in Sassenheim wel eens. Maar achteraf hadden we veel lol als Riet en ik van boven uit het raam naar beneden keken waar Nico, Mart en nog wat mannen Peter probeerden te weerhouden dat hij naar Utrecht ging wandelen….. omdat ie boos was.
Wij zijn getrouwd, en zij ook in het jaar 1964. Zij ging in Utrecht wonen in het sousterrain van het herenhuis bij de ouders van Peter aan de M.A. de Ruyterstraat. Als wij er op bezoek gingen arriveerden we meestal onder politiebegeleiding…. Omdat we het weer niet konden vinden of fout reden. (Toen bestond er geen TOM/TOM).
Tussen Nico en Peter klikten het goed ,wellicht ook omdat ze hetzelfde beroep uitoefenden, en dronken beiden graag een biertje! Eens gingen ze aan de Vat 69 en eind van de middag verplaatste Nico zich kruipend door de tuin en deed Peter wartaal. Riet (hoogzwanger van Liesbeth en ik met kleine Tanja erbij, keken verbaasd naar onze mannen! Toen nog zonder boos te worden. Later veranderde dat wel omdat het steevast uit de hand liep als de jongens "even" een biertje gingen drinken en wij weer zaten te wachten met het "diner"!
Maar we hadden het altijd leuk als we een weekendje bij elkaar waren. De mannen gingen met de kinderen op stap en Riet en ik konden bijpraten en dat deden we dan ook!!
Avonds zaten we dan met 2 (vaak) beschonken kerels, gezellig bij de open haard in Amersfoort waar ze na Utrecht waren verhuisd.
Tussendoor schreven Riet en ik elkaar brieven om op de hoogte te blijven van de dagelijkse gang van zaken en natuurlijk over de mannen en onze kids.! Raakten we nooit over uitgepraat…….. Jammer, dat ik die brieven niet heb bewaard, had een mooie herinnering geweest uit die mooie jaren.
Zo is die verstandhouding jaren lang gebleven, 2 keer per jaar bij elkaar, bij hen of bij ons, en ook op feestelijke momenten, zoals hun 25 jarige huwelijksfeest. Ze woonden toen in een leuke boerderij in Donkerbroek, in Friesland, met geiten, kippen en een hond en natuurlijk poezen. Tussendoor ging ik wel eens een weekje alleen naar Riet om weer "bij te praten". God, wat hebben wij gekletst samen. Ik ging ook mee met een fietstocht van de Ver. Voor Plattelandsvrouwen waar Riet lid van was, om niet helemaal onder te gaan in het huisvrouw leven! Al kon ze zich ontzettend goed aanpassen en nieuwe contacten maken in Friesland. Ze ging zelfs op Friese les!
Ik heb het jammer gevonden, want toen ik alweer was gaan werken, bleef Riet "thuis" terwijl zij een kei was in haar secretaresse baan destijds, geweldig in haar talen correspondentie en steno en razendsnel kon typen. Aan de verdere ontwikkeling van het computer tijdperk deed ze niet mee. Was ook altijd druk met haar dochters, vooral Ella, die extra zorg en aandacht nodig had. En dat deed ze fantastisch met liefde en veel geduld. Liesbeth ging studeren en trouwen, Ella ging uiteindelijk naar een gezinsvervangend tehuis, tot verdriet van Riet en Peter.
Daar het ging goed met Ella, ze ontwikkelde zich op haar niveau heel goed, was sociaal en een enorme lieve knuffel. Noemde mij altijd Poppedein en was dol op me en dat was wederzijds. En nog, nu ik haar weer zag vrijdag, na zoveel jaren, was het direct als vanouds tussen ons. Ze maakte met iedereen een praatje en deelde knuffels uit, informeerde belangstellend naar Tanja en de jongens , precies zoals Riet dat gedaan zou hebben.
Vier jaar geleden na een fijne vakantie aan Bali samen met Peter, kreeg Riet kort daarna een diepe depressie en naar later bleek had ze ook meerdere herseninfarctjes gehad, waar geen aandacht aan was besteed.
Uiteindelijk kwam ze niet meer uit die depressie, werd heel angstig en kwam tot niets meer. Van de lieve, warme hartelijke Riet bleef niets meer over. Ze zat heel de dag thuis, met haar sigaretjes en had nergens geen interesse in. Zag overal tegenop, zelfs tegen bezoekjes van de kinderen en kleinkinderen, waar ze altijd zo van genoten had. Peter deed vreselijk zijn best, maar niets lukte meer, ze zat alleen meer stil voor zich uit te kijken, een reisje samen met de camper zat er ook al niet meer in en zo zakte ook ons contact langzaam weg. Met het brieven schrijven waren we al lang gestopt, maar bellen was daar veelvuldig voor in de plaats gekomen. Toen mijn tweede kleinkindje was overleden, belde ze mij elke dag om me te troosten en ondersteunen met haar medeleven. Zo lief, ten voete uit Rietje. Zal ik nooit vergeten. Maar dat was nog in haar goede periode.
Het enige wat ik kon doen was af en toe een mooie kaart sturen met een opbeurende tekst. Als ik haar soms toch opbelde, kreeg ik alleen maar een trieste vrouw die steeds vertelde dat ze zich zo ziek en bang voelde. Ik kon daar niet tegenaan praten. Dat hele gebeuren gaf mij een ontzettend machteloos en somber gevoel.
Peter wist er ook geen raad meer mee en raakte zelf helemaal in de put.
Wat een ellende kan er in 1 gezin komen! Enkele dagen per week ging ze naar de dagopvang zodat Peter even lucht kreeg. Alhoewel???
Op 14 september 2006, haar verjaardag, ben ik voor het laatst bij op bezoek geweest. Ik had haar zo lang niet meer gezien, en het emotioneerde mij erg. Ze was oud en kwetsbaar geworden, met angst in haar ogen. Heel treurig. Mima was zo lief geweest om met me mee te gaan en daar was ik blij om. Maar het verliep eigenlijk prima, op aandringen van Peter is ze zelfs nog een stukje met ons gaan wandelen in de buurt van haar huis in Veenhuizen. Riet achter een rollator, want lopen ging slecht. Haar lichamelijke toestand werd ook minder.
Uiteindelijk is ze eind vorig jaar definitief opgenomen in een verzorgingshuis in Assen, waar ze tussen demente mensen verbleef, niets voor haar, want haar geheugen was nog prima. Peter ging dagelijks bij haar op bezoek om een spelletje te spelen, het enige wat ze nog wel wilde.
Maandag 17 maart jl. werd ze opgenomen in het ziekenhuis om een operatie te ondergaan aan haar kransslagader. Daar ging het mis, ze kreeg de ene complicatie na de ander, werd 3x geopereerd, de dikke darm moest eruit, haar nieren werkte niet meer, het ging heel slecht.
Ik belde met Peter om op de hoogte te blijven, maar hij had geen hoop. Maandag 7 april, precies 3 weken naar de ziekenhuisopname, belde Peet op dat Rietje was overleden. Vrijdag 11 april hebben we haar begraven. Eerst naar Assen , het rouwcentrum waar Riet in een door haar kleindochters vrolijk geschilderde kist tussen veel bloemen , opgebaard lag. Peter was te emotioneel, kon soms geen woord uitbrengen en werd gesteund door zijn dochters, Liesbeth had een levensbeschouwing gemaakt over haar moeder, zo treffend en liefdevol. En ook Ella deed op haar eigen, aandoenlijke manier een praatje bij de kist van haar moeder: "jullie mogen verdrietig zijn, maar als je dat niet bent is het ook goed".
Daarna naar de begraafplaats in Veenhuizen
Stil, met veel mensen die Riet zo graag mochten, stonden we om het graf. Liesbeth sprak nog een mooi gedicht, iedereen gooide bloemetjes op de vrolijke kist en daarna een samen komen in het mooie Verenigingsgebouw. Nog wat napraten met de familie en dat was het.
Eigenlijk was Riet al "mijn Riet" niet meer, die ik zo lang heb gekend, het is goed zo, ze heeft nu haar rust. Ik zal met veel bewondering en respect aan je blijven denken meissie, Rust zacht!

Gezellig etentje!

Lekker etentje ! 10 maart 2008
Gister zijn mijn man en ik "lekker"gaan eten! Met lekker eten bedoel ik in een "gewoon"restauant. Hij heeft een andere mening: "lekker"eten is voor hem Chinees of Thais. Het laatste vind ik ook heerlijk, maar Chinees eten we al jaren, praktisch elke zondag, dat is niet bijzonder meer. Nico stapt dan rond 7 uur op mijn damesfiets met zijtassen om zich naar de Chinees in onze straat te begeven, zodra hij daar binnenstapt weet de Chinese juffrouw al wat hij wil bestellen, krabbelt dat op een briefje en schuift dit onder het luikje naar de keuken. Meestal is hij binnen een kwartier alweer thuis met een bak vol Oosterse smikkel. Hij geniet ervan, altijd weer, ik niet meer zo. De laatste tijd haalt hij dan ook een 1-persoons portie voor hem zelf en ik eet een broodje kaas of haal een patatje bij de Smikkelshop om de hoek.
Maar gister was het anders: eind vorig jaar heeft Nico afscheid genomen van zijn parttime vrachtwagenchauffeurbaan en kreeg naast een Gouden Handdruk…..ook een dinerbon van 100 euro, te besteden bij de Hollandsche Tuyn. De bon was handmatig geschreven in hetzelfde handschrift als op de menukaart .
Om 7 uur had ik een tafeltje besproken in de niet-roken afdeling, wel zo prettig nu onze huiskamer na 2 dagen luchten…. Niet meer stonk door onze rokende gasten op vrijdagavond j.l., de verjaardag van Nico.
Ik vind het een leuk intiem restaurant, niet spierwit geverfd, geen blank houten tafels met wit damast gedekt , maar gewoon, bruine tafels en stoelen, en vloer , groen, houten lambrisering , een klein lopertje over de tafel met een kandelaar + brandende kaars. Sfeervol en warm.
De niet-roken afdeling ligt in een laag gedeelte met uitzicht op de Oude Rijn, het was echter praktisch donker buiten en het goot van de regen. Bovendien ben ik onderhand wel "uitgekeken" op de Oude Rijn, maar dit terzijde!
Er waren 4 tafels: 1 was bezet door 6 stellen en 1 tafel met 1 stel. Allen van onze leeftijd, senioren dus, daar zit het geld voor dit soort etentjes.
Wij namen plaats tegenover elkaar; ik met mijn rug tegen de lambrisering en uitzicht op de overigen gasten. Niet alleen uitzicht, maar ook kon ik flarden van hun gesprek opvangen, omdat ze nogal luid spraken. En dat is ongelukkig voor mij! Ik ga dan die mensen gade slaan, luisteren waar ze het over hebben , dat kan makkelijk want de gesprekstof tussen mij en Nico is niet meer zo uitvoerig op zulke momenten! En… het duurde even voordat de bediening kwam opnemen.
De man met het hoogste woord was opticien, begreep ik ,zijn gezelschap was dan ook voorzien van een modieuze bril, waarschijnlijk uit zijn zaak! Wel dure brillen, dat vond ie zelf ook. Was ik helemaal met hem eens…met een fokkie van 960 euri op mijn neus……en ik kan nog niet goed zien!!!
De menukaart kon ik wel lezen, en op de prijzen hoefde ik niet te letten, kon dan ook een lekker wijntje kiezen, want dat vind ik meestal heftig duur in een restaurant. Ga dan vergelijken met een fles Pampas van de Digros……. Ik ben ook geen "echte" wijnkenner natuurlijk~! Mijn lieverd houdt het bij een pilsje en aan het eind van het diner, een jonkie (of nog een paar….)
We kozen, na enig wikken en wegen, iets heel lekkers uit en zo smaakte het ook.
Inmiddels waren aan de tafel naast ons 2 goed verzorgde dames komen zitten, je kon zien dat ze beiden dezelfde kapper hadden en rode Dior lipstick. Nu had mijn man goed uitzicht en hij genoot daar ook van, alleen hij luistert niet waar ze het over hebben, ik wel. Even later kwamen de 2 bijbehorende mannen binnen, die waren "opgebrand" zoals ze luid meedeelde aan de dames, na de koopzondag in een Herenmodezaak. Ze waren gekleed alsof ze daar werkzaam waren en goede korting kregen op blazers en ribbroeken……Totdat een van die mannen over zijn Universitaire opleiding begon en er nog steeds moeite mee had dat zijn vader hem niet waardeerde….ook niet na aanschaf van een dure zeilboot waarin hij zelfs niet wilde meevaren….
Dat zat hem toch dwars…. De dames spraken daarover hun verbazing uit: "echt niet"? Wat vreselijk" ……
Ik werd nu heel erg benieuwd wat de dames voor opleiding hadden????? Zo te zien waren het meisjes van "gewone" afkomst die nu meelifte op het succesvolle baantje van hun man?vriend??? En als ik ergens jeuk van krijg is het van dit soort vrouwen, bah!
Ik heb niet meer geluisterd, ben lekker gaan eten en genieten. Heerlijk, was het en zo gezellig op zondagavond met mijn Nico zonder Universitaire opleiding! Maar wel een fijn cadeau deze dinerbon, als dank voor zijn chauffeursdiensten op een vrachtwagen van een bouwbedrijf. Daar geniet ik toch mooi van mee!!!!

Joran........

Ho, ho, geen paniek mensen! Ik begrijp dat we afgelopen dagen zijn overvoerd met de “avonturen” van deze knul. Tijdje terug bij Pauw en Witteman, inclusief het wijnglas incident met Peter R….
Zondagavond zelfs heel de avond naar SBS gekeken, samen met mijn echtgenoot (en dat wil wat zeggen)! Heb begrepen dat we dat met nog 7 miljoen Nederlanders deden.. In de krant en op tv kan je nog elke dag de zaak volgen, alhoewel, veel nieuws komt er niet meer uit en ik vind het ook wel genoeg zo. Als er Nederlandse jongens omkomen in Afghanistan door een stomme oorlog, hoor je er weinig over, en deze psychopaat, wordt overladen met aandacht en hij geniet er ook nog van. Ga ik ook nog een hele avond naar Peter R. zitten, kijken, niet bepaald mijn favoriete tv man, egotripper is dat ! Het is echter wel vreselijk, zo’n gek, het zal je zoon maar wezen toch???? Want daar moet ik steeds aan denken. Zulke ouders zeg, had pa van der Sloot zijn kwakje maar op de potkachel gestort, dan was het met sisser afgelopen! Die man lijkt ook niet zo jofel. De moeder vind ik toch wel heel sneu. Je zult zo’n engbek gebaard hebben???
Ik probeer me dan voor te stellen, hoe je daar mee om zal gaan. Het zijn toch een soort deftige mensen, vader is geen straatmaker, dan had hij hem meteen een dreun met een hamer kunnen geven en afvoeren tussen het puin!!!! Beetje de stijl van zoonlief nu! Toch houdt het me bezig, die ouders! Hoe moet je daar mee verder leven? De ouders van dat meisje ook natuurlijk, die weten nu, meisje is zeker dood en op een afschuwelijke manier.
Ik stel me zo voor: voor je krijgt een lief zoontje, jij blij, voedt hem op en hoopt dat het goed zal gaan, o.k. als hij gaat puberen liegt hij wel vaak en halen ze er een goede psychiater bij, geld speelt geen rol, maar uiteindelijk blijkt het jong tot vreselijke dingen in staat. Hoe ga je om met zoiets? Ik zou het niet weten, het blijft toch je kind…..wie weet is ie hartstikke aardig voor zijn moeder, soms.. Maar dan toch! Zoiets blijft je achtervolgen, al word je nog zo oud denk ik. Iemand zei mij eens dat het maar goed is dat mensen Alzheimer krijgen…. Dan ben je de ellendige dingen en zorgen om je kinders (en kleinkinderen) gewoon vergeten!
Hopelijk krijgt mevrouw van der Sloot snel Alzheimer……
Ik? Een zoon Joran? Nee hoor, nooit van gehoord!!!”
Pfffffff. Wat een drama.

Jaarwisseling

Wat is het jaar snel voorbij gegaan. En zoals bij iedereen, passeren er allerlei gebeurtenissen mijn geheugen vandaag. En ik wil absoluut niet gaan “somberen” maar de leuke gebeurtenissen gaan het toch wat afleggen bij de nare . Ik ga hoopvol door met nog altijd een slecht oog. Er zijn natuurlijk erger dingen aan de hand! Elke dag een pilletje moet verlichting brengen in de gemoedstoestand, Las gister in de krant dat ik daarmee niet de enige ben…. Wat een geruststelling.
Kerstmis dit jaar rustig gevierd. Kinderen en kleinkinderen zijn de dag voor Kerst komen eten, zonder toeters en bellen, draadjesvlees, boontjes, sla etc. en ijs toe.
Altijd goed. Zij vinden het ook wel prima geloof ik. Toch eens navragen.
Geen cadeautjes onder de boom, ik had zelfs geen kerstboom gekocht deze keer. Dat is wel vreemd voor mij, ik zweer bij een echte kerstboom, geen kunst. Vorig jaar heb ik nog een boom gehaald, weliswaar een mini boom, moest ik ook weer kleine balletjes gaan inslaan! Maar ik verheug me ieder jaar om de boom op te tuigen. Alleen met de verlichting ging het altijd mis, daar moest ik mijn man bij roepen. Die “drapeerde” het snoer uiteindelijk met een boog zomaar ergens in de boom. Als het maar brandt, was zijn mening. Voor hem hoefde heel die boom niet….. “onzin” bomen horen buiten! En ja, daar heeft ie eigenlijk wel gelijk in. Dus dit jaar was ik erg meegaand en heb helemaal geen boom gehaald. Dus geen geknoei met lichtjes, de dozen met ballen bleven op zolder, ik had trouwens toch niet kunnen kiezen….. goud, zilver, blauw, roze of rode, en kleine balletjes! Allen in een vakjes doos op de zolder . staan voor een jaar te wachten, tenzij iemand ze “graag” wil hebben?!!
Wel kaarsjes neergezet, en een zingende Kerstman, moest de sfeer opfleuren. De kleindochter was verrukt van deze pop, die nadat hij van verse batterijtjes was voorzien, er vrolijk op los zong: I wish you etc…… al maar dansend en zwaaiend met zijn armen en heupen. Tot we er beroerd van werden en hebben besloten dat 2007 zijn laatste kerst in familiekring was! Trouwens met dansen was hij al gestopt.
Het weekend voor Kerst heb ik samen met mijn dochter doorgebracht in Antwerpen. Dat was geweldig. Blij dat ik een dochter heb voor deze uitjes. Prachtige kamer in het Hilton. Alles in Kerstsfeer buiten en in de winkels. We hebben geshopt en het foto museum bezocht, waar een tentoonstelling was van Stephan Vanfleteren.



Zwart/wit foto’s met mensen aan de zelfkant van de maatschappij, echt vrolijk werd je er niet van, wel was het indrukwekkend mooi. (kijk op internet!)
Ook een bezoek gebracht aan een boekhandel met alleen maar kookboeken… het favoriete object van mijn dochter. Nooit geweten dat dit zo in is tegenwoordig en niet alleen in Belgie! Persoonlijk heb ik niets meer met koken, en mijn ervaring met zulke boeken is dat je er in bladert en geniet van de schitterende foto’s en dan staat ie mooi in de kast. Ik ben wel blij met mijn “eigen echte” keukenprins in huis. Ik zorg voor de inkoop en hij voor de uitvoering. Niet zo ingewikkeld, maar wel smakelijk.
Onze kooplust hebben we bedwongen, wel heerlijk gegeten bij Appelmans…

Eerste Kerstdag hebben man en ik doorgebracht bij een nicht van ons. Die samen met haar man zo’n dag tot een waar festijn maakt. Koffie met taart, drankjes en hapjes, later op de dag nog een uitgebreide gourmet en ijs toe……. Nog een afzakkertje nemend op de bank komen we tot interessante gesprekken en nemen we nog “even” de belangrijke zaken uit het leven door……. Zo kom je nog eens wat te weten van elkaar!

Oudjaar zijn we thuis gebleven , samen, alweer een hapje en een drankje en tv kijken.
De tijd van feesten met vrienden is nu wel voorbij en treuren doen we er beiden niet om. Alleen eind van de middag oliebollen gegeten bij de buurtjes van mijn hondje.
Televisie kijken geeft zoals gebruikelijk wat strijd tussen ons….. mijn keuze is natuurlijk nooit de zijne! En andersom…..
Nieuwjaarsdag kwam de oudste zoon met vrouw en kindjes, dat is genieten! Dol ben ik op ze.
Dochter kwam later op de dag met haar vriend, hebben naar familie traditie, Chinees gehaald , heerlijk gegeten en leuke muziek gedraaid en veel gelachen.
Onze jongste zoon viert 4 weken vakantie in Colombia met vriendin en dochter, komt volgende week terug, als ze zich niet hebben aangesloten bij de Farcq maar dat verwacht ik niet! Zal wel blij zijn als weer thuis zijn.
Zo is het jaar 2008 van start gegaan. Ik ga er iets goeds van maken, echt waar!

De Bazaar Dorcas

Bazaar Dorcas

Tijdens een koffievisite aan een kennis, liet ik me overhalen om de jaarlijkse bazaar van handwerkgroep Dorcas, waar zij lid van is, te gaan bekijken.
Door een groep vrouwen gemaakt spullen worden aangeboden in Het Trefpunt een bijgebouw van de kerk, dat voor deze gelegenheid is omgetoverd tot een soort koopjesmarkt met lange tafels waarachter de creatieve dames hun spullen aan de vrouw(man) brengen. Het aanbod varieert van zelfgemaakte Kerst en Felicitatie-kaarten, met kruissteek geborduurde kleedjes, kussens, een Mens.erger.je.niet-spel van vilt en kaboutertjes gemaakt van dennenappeltjes. Daarnaast was er een tafel vol met prullaria met liefde beschikbaar gesteld door leden van de kerk. die hiervoor speciaal een kast met overgebleven verjaarskadootjes hadden leeggeruimd naar mijn idee. Je kon je geluk beproeven door een lootje te kopen en iets van de tafel uit te kiezen. Gelukkig had ik een “nietje”.
Er was ook een koffiebar en daar ontwaarde ik zelfs wat mannen.
Bij binnenkomst werd ik meteen aangegeschoten door een vrouw die vriendelijk maar dwingend vroeg om in te tekenen op een prachtig aquarel, gemaakt door een plaatselijke amateur schilder met de afbeelding van een winterse Dorpskerk.
Nou ben ik niet te beroerd om plaatjes van Leiderdorpse Monumenten thuis aan de muur te hangen, Doesbruggetjes zijn ontelbaar, maar ik ben niet echt van de Kerken. Je begint met de Dorpskerk en voor je het weet kom je thuis met een foto van de Moskee in Leiden Noord na een bliksem bezoek aan een braderie in de Merenwijk of van de Roomse Meerburgkerk na een rommelmarkt bij de VV Meerburg. Zoveel lege wanden heb ik niet thuis. Maar ik kan heel moeilijk “nee” zeggen tegen aardige mensen!
Voor een paar euro kon ik naam en tel.nr noteren op een lijst en als ik de gelukkige was werd je dezelfde avond nog gebeld. Helaas, ben ik dat niet voor het schilderij , niet voor het prachtig, met kruissteekjes geborduurde tafellaken en niet voor het mooie Mens-erger-je-niet-spel van vilt!
De opbrengst was voor het goede doel: div.clubs binnen de kerk en een Roemeens weeskind.
Ik heb dat flink ondersteund d.m.v mijn goklust.

Boven achter een tafel trof ik mijn kennis aan die mij jubelend begroette en verzocht “zeker” iets bij haar te kopen… Ik heb de spullen op haar tafel uitgebreid bekeken en mijn bewondering uitgesproken voor zoveel creativiteit!!
Je wilt niet weten wat erbij lag……. Zelfgehaakte babyslofje, gebreide baby- truitjes van kriebelwol, ik kreeg al jeuk als ik naar keek! Wel ouderwets…. Na de geboorte van mijn dochter in 1964 kreeg ik dit soort zelfgemaakte spullen van tantes op leeftijd cadeau.
Zo te zien was hetzelfde breipatroon aangehouden.
Er waren zelf gebreide herensokken te koop…menige vrouw zal manlief een enorm plezier hebben gedaan op Sinterklaasavond ! Heerlijk warme sokken, met liefde gebreid.
Onder het wakend oog van mijn kennis, kocht ik een kunstig gevlochten theelichthoudertje in Kerstmotief en heb nog een poosje bewonderend langs de tafels met spullen gelopen en een praatje gemaakt want ik ken veel dames van gezicht,
niet als kerklid op zondag, maar gewoon omdat ik reeds 44 jaar in Oud Leiderdorp woon en de meeste van hen ook.
Ik heb nog een rondje gemaakt en kon niets leuks meer vinden, althans om te kopen.

Vriendelijk wuivend naar de creatieve dames, verkoopsters, heb ik het gebeuren verlaten in een vrolijke stemming. Thuis heb ik het kerstlichtje een mooi plekje gegeven.
Volgend jaar ga ik vast weer naar de Bazaar, met mijn man, kan hij een paar sokken uitzoeken!

Biko

Een keer in de week laat ik Biko uit, het hondje van buurtjes.Hij is van een onduidelijk merk iets tussen een Jack Russell en een terrier. Zwart-wit met een leuk krulstaartje dat aldoor vrolijk heen en weer wappert boven zijn poepertje.
Zodra ik hun voordeur open, rent Biko overenthousiast voor mij uit, blij dat ie mee uit mag, met veel moeite haak ik de riem vast aan de halsband waarin hij zich vastbijt en naast mij loopt te dollen van blijdschap. Ik neem altijd dezelfde route en dat weet hij ook. Steevast duikt hij een tuinhek in om te onderzoeken of de eendenfamilie daar onder de bosjes schuilt. In het voorjaar met succes, dan vliegen de eenden omhoog de tuin uit en Biko er blaffend achter aan... gein. De eendenfamilie is inmiddels vertrokken iets waar Biko nog teleurgesteld over lijkt.
We wandelen de Ruige Kade op, niet zo genoemd omdat het een ontmoetingsplaats voor homo's is, maar wel veelvuldig gebruikt door hondenbezitters. Het wordt ook wel het Dommels Laantje genoemd, dat heeft evenmin iets te maken met de bierbrouwerij. Wel is de Heineken brouwerij in de omgeving.
Het eerste gedeelte ligt langs een autoweg en houd ik hem aangelijnd, stel dat ie in zijn enthousiasme de drukke weg op rent. Het volgende stuk ligt midden in de polder met aan weerzijden slootjes. Hier doe ik zijn riem af en kan hij naar hartelust rennen en snuffelen langs de slootkant op onderzoek naar muizen, kikkers of weet ik veel wat ie daar vindt. Soms gaat ie te ver op onderzoek uit en duikelt pardoes in de sloot en als ik hem roep, blijft ie me heel verbaasd aan kijken met een blik van: ik kan hier "echt" niet vandaan, ga maar vast. Uiteindelijk komt hij toch achter me aan rennen. Meestal met een paar takken in zijn bek, die hij onder geen voorwaarden loslaat. Ik heb altijd wat hondenkoekjes in mijn jaszak en als ik met mijn hand een gebaar maak, gaat ie precies voor mijn voeten zitten, laat de stokjes los, knabbelt het koekje op, pakt dan zo snel mogelijk de takken weer in de bek en holt me vooruit. Ik heb zoveel veel plezier in dat hondje, hij is altijd vrolijk, en onvermoeibaar. Hij wil ook wel eens gaan blaffen naar een stel jonge koeien en die gaan dan rennen met z'n allen en hij aan de andere kant van de sloot mee rennen, prachtig. In het voorjaar met jonge eendjes of zwanen, houd ik hem maar aan de lijn want dan komt zijn jacht instinct wel heel erg naar boven! Een reiger moet hij ook verjagen, "weg met die visser"! Altijd succesvol. Luid blaffend rent hij soms achter een geschrokken fietser aan.
Andere hondenbezitters negeert hij tegenwoordig, tenzij het een leuk teefje is...
Kom op Biek, ik breng je weer thuis. Hij sleept de takken mee naar binnen en kijkt er niet meer naar, bedelt nog om een hondenkoekje, met succes! Aai over zijn koppie, en ik ga terug naar huis. Hartstikke leuk zo'n lease-hondje.

Lief

Wat een schattig plaatje!

YOGA LES

Dinsdagochtend van half 11 tot half 12 neem ik deel aan een cursus yoga.
De bijeenkomst vindt plaats in een kerk. De toneelzaal is hiervoor beschikbaar gesteld aan de Volksuniversiteit die in Leiderdorp deze cursus organiseert. Ik neem voor het tweede seizoen deel. De deelneemsters zijn vrouwen van middelbare leeftijd, van mijn leeftijd! De jongste is 55 en de oudste bijna 81, die al jaren aan deze cursus meedoen. Bij mij was het opnieuw "even wennen" aan het gebeuren. De docente heet Toos en geeft 25 jaar yogales en de meesten dames doen ook zolang mee. Als je dan verwacht dat zij de oefeningen en "standen" dadelijk herkennen moet ik teleurstellen. Toos legt elke week opnieuw uit: de Arabier, de Cobra, de Brug en de Zonnengroet etc.


Toos neemt dat erg serieus, als je niet oplet of niet doet wat zij bedoelt… spreekt ze je streng toe. Of erger nog: ze komt op je af en gaat uitleggen wat je precies fout doet.. Heel erg vind ik dat. Want zo’n poging lukt niet bij mij. Doordat aller aandacht dan op me is gericht, raak ik volkomen in de war. Had ik vroeger al op gymles: moest je rechterarm omhoog en je linkerbeen naar achter of andersom. Het lukt me niet. Dus sta ik wat te stuntelen aan de arm van Toos die me ondertussen aankijkt met een blik van irritatie en medelijden. Zodoende doe ik mijn stinkende best om de oefeningen er goed uit te laten zien, zodat ik niet opval. Maar Toos is scherp en ervaren in haar vak. Regelmatig geeft ze me dan "ondersteuning" . En het nare is dat het nog bij de meest eenvoudige oefeningen misgaat. Het leukste van de les is de ontspanningsoefening in de laatste 8 minuten. Lekker liggen een spiritueel muziekje aan en Toos die ons zacht toespreekt dat we alles moeten loslaten en dat we "er mogen zijn" zoals we zijn. Geweldig! Dat wil ik horen. Als de deelneemsters na de les in de kleedruimte een gezamenlijk kopje koffie drinken, wil ik dat advies van Toos niet meer serieus opvolgen. Ik erger me nogal aan speciaal 1 deelneemster, die constant aan het woord is, met een akelige scherpe stem en praat alsof ze het tegen kleine kinderen heeft. Als ik daar echt mezelf zou mogen zijn…….. NIET DOEN! In de yoga moet je ook altijd aardig zijn voor anderen, kijk, daar houd ik me aan op dat moment.
Enkele weken geleden had ik het voorrecht om een ‘duo-oefening" met Sjaan (zo heet ze) te mogen/moeten doen. Daarbij gaat een partij op de mat liggen met de benen omhoog en de ander gaat die benen als een soort handels , heen en weer bewegen. Sowieso vind ik zulke oefeningen "samen" verschrikkelijk en dan ook nog aan mijn benen bewogen worden door Sjaan…… Maar ik verheugde me erop ook haar als een soort hefboom te gebruiken.! Helaas , Sjaan mocht niet op haar rug liggen deelde ze mee. "Maar waarom dan niet"? vroeg ik verbaasd en zag mijn genoegdoening al verloren gaan! "Ik heb een ring" fluisterde ze mij toe! "Nou en, ik heb ook een ring". En ik stak mijn rechterringvinger met trouwring onder haar neus en wilde al gaan gieren van de lach. Sjaan kon er de humor niet van inzien, maar deelde mij serieus mee dat het een andere oorzaak had die heel akelig was voor haar. "En voor je man ook" kon ik niet nalaten op te merken. Sjaan gunde me een vernietigende blik en ging voorzichtig op d’r matje zitten.!
Volgende week is ze op vakantie. Dan is het koffiedrinken nog leuker!