Vandaag een echte najaarszondag. Somber, rustig weer, de verwarming aan, lekker achter de p.c. en manlief kijkt tv ja, ja de wereldkampioenschappen wielrennen op de weg in Zolder (Belgie). Vandaag de mannen, gister de dames en dat is ie toch helemaal vergeten! Nota bene vergeten naar Leontien van Moorsel te kijken. Zijn grote favoriete sportvrouw. Hij noemt het een lieve meid sinds hij met haar of de foto mocht!!! Of ze lief is kan ik niet beoordelen, maar het lijkt me wel een leuke meid, zonder kapsones. En ze is mooi en vrouwelijk voor een wielrenster!
Het is al een tijd geleden dat ik iets gemeld heb, van alles gebeurd ondertussen wat me zo in beslag nam, dat ik me niet kon zetten tot een verhaaltje schrijven. Een vreselijke stresskip word ik als er zaken op mijn pad komen waar ik geen invloed op heb. En dat was het feest voor mijn 60e verjaardag op 28 september.
Het werd voor me geregeld door man en dochter en aan de laatste kan je dat goed overlaten maar aan mijn echtgenoot!!!??? Hij bezit de prijzenswaardige eigenschap nooit haast te maken, ook niet als dat echt nodig blijkt te zijn. Zo ook met het regelen van de ruimte waar het feest moest plaatsvinden. Gelukkig kwam het alsnog goed, zei het een dag voor mijn geboortedag, dat we gebruik mochten maken van het clubgebouw van de plaatselijke ijsclub waar hij lid van is. Tegen zeer lage kosten en de aankoop van de drank zelf te regelen. Ach ja, en dan moet je toch zelf een lijst maken met de gasten en wat ze zoal zullen gaan innemen op een avond.
Aanvankelijk had ik een namenlijst met 76 mensen! De band waar mijn dochter deel van uitmaakt en die belangeloos voor mij kwam spelen, 2 mensen voor de bediening (ook een verhaal apart) en ons eigen clubje, helaas zonder de jongste zoon die op Curaçao verblijft, maar wel met de lieve kleinzoon.
Na het bekijken van de zaal kreeg ik benauwde visioenen van een opeen gepakte mensen massa en knalharde popmuziek, waar geen mens elkaar kon verstaan en de ouderen feestgangers spoedig verontwaardigd de zaal zouden verlaten en de bediening voor geen meter liep. Ik ben dus in de namenlijst gaan schrappen tot 65, heb de meneer van de bediening nog wat richtlijnen gegeven (wat overigens geheel aan hem voorbij leek te gaan) de dochter nog eens laten bevestigen dat de muziek echt niet te hard zou zijn en er lange pauzes ingelast zouden worden om de “”ouderen” de gelegenheid te geven met elkaar bij te kletsen en het drankgebruik nog even te checken. De uitnodigingen konden de deur uit!
En wat blijkt allemaal zorgen om niets!
Op het laatste moment konden en 15 mensen niet bij zijn, de ruimte was groot genoeg, er werd veel gedanst (door de ouderen) de muziek werd gewaardeerd (al waren er mensen met voorkeur voor het Nederlandse genre) de drank was voldoende, de saté, gemaakt door onze vrienden, had gretig aftrek, iedereen was in feeststemming en er kon voldoende gebabbeld worden tussendoor. Had ik me dus zorgen gemaakt, zoals gewoonlijk, om niets! De buurtjes hebben foto’’s gemaakt en in een album geplakt en daar kun je goed zien hoe iedereen het naar de zin had.
Zal het me ooit nog eens lukken om dingen ”gewoon” op me af te laten komen, me te verheugen op hetgeen wat komen gaat in plaats van al weken van te voren bloednerveus te zijn???
zondag, oktober 20, 2002
Veenhuizen
In augustus hebben we een weekend doorgebracht bij vrienden in Veenhuizen. Het is er heel mooi, veel bossen en erg rustig. Er zijn ook veel Rijksinrichtingen: gevangenissen dus!
Het plantsoen voor het huis van mijn vriendin wordt ook onderhouden door gedetineerden. Heel aardige mensen, zoals zij zegt. Omdat ze heel nieuwsgierig was naar het “waarom zit je in de gevangenis” heeft ze omzichtig geinformeerd bij de tuinman. Drank, teveel drank en dan nog in de auto, ongeluk gemaakt enfin! De levensgevaarlijke crimi’s lopen daar dus niet rond. Er staan heel veel mooie huizen nog uit de tijd dat Veenhuizen een soort strafkamp was en alle werkzaamheden in eigen beheer waren. Dus de wasserij, de bakker, een schoenmaker etc. En al die mensen woonden daar in de omgeving. Die huizen zijn nu veelal bewoond door mensen van buitenaf die er iets moois van gemaakt hebben. Er staan ook nog gebouwen leeg waar iets mee gaat gebeuren als er subsidies voor komen.
Er zijn 2 kerkjes een kleine supermarkt annex postkantoor dat is het!
We hadden een fijn weekend. Lekker Thais gegeten, door de gastheer zelf gekookt, en bijgepraat met mijn vriendin. Zondag zijn we door Friesland gereden en allerlei leuke kleine dorpjes bezocht waar oude boerderijen tot een soort musea zijn gemaakt en die kun je bezichtigen. Was echt de moeite waard. Riet en ik hebben nog gewalst op “trekzak-muziek”! De mannen hebben nog op stelten gelopen, dat lukte zowaar!
Tenslotte hebben we in Makkum op een dorpsplein een terrasje gepikt. Lekker er even helemaal uit!
Het plantsoen voor het huis van mijn vriendin wordt ook onderhouden door gedetineerden. Heel aardige mensen, zoals zij zegt. Omdat ze heel nieuwsgierig was naar het “waarom zit je in de gevangenis” heeft ze omzichtig geinformeerd bij de tuinman. Drank, teveel drank en dan nog in de auto, ongeluk gemaakt enfin! De levensgevaarlijke crimi’s lopen daar dus niet rond. Er staan heel veel mooie huizen nog uit de tijd dat Veenhuizen een soort strafkamp was en alle werkzaamheden in eigen beheer waren. Dus de wasserij, de bakker, een schoenmaker etc. En al die mensen woonden daar in de omgeving. Die huizen zijn nu veelal bewoond door mensen van buitenaf die er iets moois van gemaakt hebben. Er staan ook nog gebouwen leeg waar iets mee gaat gebeuren als er subsidies voor komen.
Er zijn 2 kerkjes een kleine supermarkt annex postkantoor dat is het!
We hadden een fijn weekend. Lekker Thais gegeten, door de gastheer zelf gekookt, en bijgepraat met mijn vriendin. Zondag zijn we door Friesland gereden en allerlei leuke kleine dorpjes bezocht waar oude boerderijen tot een soort musea zijn gemaakt en die kun je bezichtigen. Was echt de moeite waard. Riet en ik hebben nog gewalst op “trekzak-muziek”! De mannen hebben nog op stelten gelopen, dat lukte zowaar!
Tenslotte hebben we in Makkum op een dorpsplein een terrasje gepikt. Lekker er even helemaal uit!
zaterdag, augustus 24, 2002
Chili eten!
Bloedheet was het vorig weekend. Ik had zondag een afspraak met de aardigste (ex) collega ooit. We gingen Chili con Carne bij hem eten. Met deze warmte!
Ongeveer 3 jaar geleden kwam er op ons bureau, wat tot dan toe een ontzettend vrouwengedoe was, een man werken. Commotie, niet te geloven. Tijdens een vergadering van meerdere bureaus kwam hij “op zicht”. De dames allen op scherp: die man natuurlijk “op van de zenuwen” en wij gelijk conclusies trekken!!!
Wat blijkt: in de 23 Fiom jaren is het de fijnste collega die ik heb meegemaakt. (Zonder de dames tekort te doen!!)
Ik heb het geluk gehad om geruime tijd met hem te werken, in een voor het bureau allerberoerdste periode. Wat een steun heb ik aan die man gehad en wat hebben we gelachen samen. Werkelijk goud! Half mei vertrok hij bij de Fiom, hij was er helemaal klaar mee. Voor mij het gelukkige vooruitzicht dat ik in juli ook zou vertrekken. Ik miste hem vreselijk: zijn humor, maar ook zijn steun als ik die nodig had. Ook naar zijn cliënten was het een prima hulpverlener. Geen poespas, eerlijk en duidelijk.
Ik heb veel van hem geleerd en mag gerust zeggen dat ik veel van hem ben gaan houden. Niets schokkends, want hij woont samen met de liefde van zijn leven, ook een leuke vent!
Ik hoop dat de vriendschap tussen ons nog heel lang blijft bestaan!
Ongeveer 3 jaar geleden kwam er op ons bureau, wat tot dan toe een ontzettend vrouwengedoe was, een man werken. Commotie, niet te geloven. Tijdens een vergadering van meerdere bureaus kwam hij “op zicht”. De dames allen op scherp: die man natuurlijk “op van de zenuwen” en wij gelijk conclusies trekken!!!
Wat blijkt: in de 23 Fiom jaren is het de fijnste collega die ik heb meegemaakt. (Zonder de dames tekort te doen!!)
Ik heb het geluk gehad om geruime tijd met hem te werken, in een voor het bureau allerberoerdste periode. Wat een steun heb ik aan die man gehad en wat hebben we gelachen samen. Werkelijk goud! Half mei vertrok hij bij de Fiom, hij was er helemaal klaar mee. Voor mij het gelukkige vooruitzicht dat ik in juli ook zou vertrekken. Ik miste hem vreselijk: zijn humor, maar ook zijn steun als ik die nodig had. Ook naar zijn cliënten was het een prima hulpverlener. Geen poespas, eerlijk en duidelijk.
Ik heb veel van hem geleerd en mag gerust zeggen dat ik veel van hem ben gaan houden. Niets schokkends, want hij woont samen met de liefde van zijn leven, ook een leuke vent!
Ik hoop dat de vriendschap tussen ons nog heel lang blijft bestaan!
vrijdag, augustus 09, 2002
Ergernissen
Als je zolang samen bent met dezelfde partner (zoals ik) krijg je over en weer irritatie van dingen die de ander doet. Mijn zoon zei eens, toen zijn vader nogal luidruchtig iets zat te eten en ik al bedenkelijk keek, “vroeger dacht je: wat zit hij smakelijk te eten en nu denk je: smak niet zo! En dat is de spijker op de kop slaan!
Al is het echt waar dat ik me niet zo snel meer erger aan dingen die hij doet. Ik kan er goed mee leven. Laatst hadden we een discussie met een goede vriend over dat soort zaken. Zijn vrouw rookt als een schoorsteen en bij elke sigaret die zij opsteekt, geeft hij commentaar. Desondanks rookt zij gewoon door ook al begrijpt zijn argumenten. Mijn man concludeerde dat het ook helemaal verkeerd werkt die opmerkingen: “laat ze toch gewoon roken”!
Ik zelf rook niet, maar ben dol op kauwgum! Je zou het ook een soort verslaving kunnen noemen. Hij vindt dat verschrikkelijk. Ik moet toegeven dat ik het ook geen prettig gezicht vind van een ander, maar toch: ik kan het niet laten. Hij maakt daar regelmatig stekelige opmerkingen over, het liefst in gezelschap zoals op dat moment!
Fout dus: laat mij gewoon kauwen! Bovendien is het niet zo slecht voor de gezondheid als roken.
Maar waarom ben ik niet bereid om simpele dingen te laten, waarvan je weet dat de ander zich daaraan ergert? Daar heb ik geen antwoord op!
Als je zolang samen bent met dezelfde partner (zoals ik) krijg je over en weer irritatie van dingen die de ander doet. Mijn zoon zei eens, toen zijn vader nogal luidruchtig iets zat te eten en ik al bedenkelijk keek, “vroeger dacht je: wat zit hij smakelijk te eten en nu denk je: smak niet zo! En dat is de spijker op de kop slaan!
Al is het echt waar dat ik me niet zo snel meer erger aan dingen die hij doet. Ik kan er goed mee leven. Laatst hadden we een discussie met een goede vriend over dat soort zaken. Zijn vrouw rookt als een schoorsteen en bij elke sigaret die zij opsteekt, geeft hij commentaar. Desondanks rookt zij gewoon door ook al begrijpt zijn argumenten. Mijn man concludeerde dat het ook helemaal verkeerd werkt die opmerkingen: “laat ze toch gewoon roken”!
Ik zelf rook niet, maar ben dol op kauwgum! Je zou het ook een soort verslaving kunnen noemen. Hij vindt dat verschrikkelijk. Ik moet toegeven dat ik het ook geen prettig gezicht vind van een ander, maar toch: ik kan het niet laten. Hij maakt daar regelmatig stekelige opmerkingen over, het liefst in gezelschap zoals op dat moment!
Fout dus: laat mij gewoon kauwen! Bovendien is het niet zo slecht voor de gezondheid als roken.
Maar waarom ben ik niet bereid om simpele dingen te laten, waarvan je weet dat de ander zich daaraan ergert? Daar heb ik geen antwoord op!
donderdag, augustus 08, 2002
Vakantiewoning
Ik heb een vakantiewoning in Den Helder. De verbazing hierom snap ik best. Want je als je midden in het Groene Hart woont kies je toch niet voor vakantie in Den Helder!
Maar ik zal het uitleggen. De jongste zoon verdient zijn brood (en nog meer) bij de Koninklijke Marine. In 1999 heeft hij een huis gekocht welke hij na een noodzakelijke verbouwing, zou betrekken met zijn toenmalige vriendin. Toen de verbouwing grotendeels af was, ging de relatie uit. Ondanks die tegenslag heeft hij er een gezellig stekkie van weten te maken waar wij, al dan niet in zijn aanwezigheid, gebruik van mogen maken. Gastvrijheid staat bij hem hoog in het vaandel.
Vanaf maart 2002 woont en werkt hij voor een jaar op Curaçao. Aanvankelijk zou hij het huis verhuren, maar gezien de korte termijn, is dat niet gelukt. Dus nu maken wij er dankbaar gebruik van. We houden de boel een beetje leefbaar, want zo’n leeg huis krijgt toch al gauw iets sombers. Maar de tuin is het ergst, dat wordt een enorme wildgroei in korte tijd. Nou moet daar toch nog van alles aan gedaan worden, maar tot die tijd proberen mijn man en ik het een beetje te beheersen.
Bovendien heeft hij schattige buurtjes, die ons de nodige ondersteuning geven als we die nodig hebben. Zoals de vuilnisbakken verzorgen etc.
Vorige week zijn we er 5 dagen geweest en hebben het getroffen, het was prachtig weer. De eerste twee dagen was het zelfs bloedheet en moesten we naar het strand en regelmatig in de zee om afkoeling te zoeken.
Den Helder, je denkt dan alleen aan Marine blauw overal, maar er is nog meer. Loopafstand naar het centrum van de stad, kwartiertje fietsen naar het strand (textielstrand, het bloterikken strand is op ± 8 km) 5 minuten fietsen en op de boot naar Texel. Kortom, ik heb het er altijd onwijs naar mijn zin. Maar misschien komt het ook dat ik daar de aanwezigheid voel van mijn jongste spruit. Want ondanks ik eraan gewend ben dat hij vaak weg is voor zijn werk, vind ik een jaar wel lang en mis hem heel erg.
Ik heb een vakantiewoning in Den Helder. De verbazing hierom snap ik best. Want je als je midden in het Groene Hart woont kies je toch niet voor vakantie in Den Helder!
Maar ik zal het uitleggen. De jongste zoon verdient zijn brood (en nog meer) bij de Koninklijke Marine. In 1999 heeft hij een huis gekocht welke hij na een noodzakelijke verbouwing, zou betrekken met zijn toenmalige vriendin. Toen de verbouwing grotendeels af was, ging de relatie uit. Ondanks die tegenslag heeft hij er een gezellig stekkie van weten te maken waar wij, al dan niet in zijn aanwezigheid, gebruik van mogen maken. Gastvrijheid staat bij hem hoog in het vaandel.
Vanaf maart 2002 woont en werkt hij voor een jaar op Curaçao. Aanvankelijk zou hij het huis verhuren, maar gezien de korte termijn, is dat niet gelukt. Dus nu maken wij er dankbaar gebruik van. We houden de boel een beetje leefbaar, want zo’n leeg huis krijgt toch al gauw iets sombers. Maar de tuin is het ergst, dat wordt een enorme wildgroei in korte tijd. Nou moet daar toch nog van alles aan gedaan worden, maar tot die tijd proberen mijn man en ik het een beetje te beheersen.
Bovendien heeft hij schattige buurtjes, die ons de nodige ondersteuning geven als we die nodig hebben. Zoals de vuilnisbakken verzorgen etc.
Vorige week zijn we er 5 dagen geweest en hebben het getroffen, het was prachtig weer. De eerste twee dagen was het zelfs bloedheet en moesten we naar het strand en regelmatig in de zee om afkoeling te zoeken.
Den Helder, je denkt dan alleen aan Marine blauw overal, maar er is nog meer. Loopafstand naar het centrum van de stad, kwartiertje fietsen naar het strand (textielstrand, het bloterikken strand is op ± 8 km) 5 minuten fietsen en op de boot naar Texel. Kortom, ik heb het er altijd onwijs naar mijn zin. Maar misschien komt het ook dat ik daar de aanwezigheid voel van mijn jongste spruit. Want ondanks ik eraan gewend ben dat hij vaak weg is voor zijn werk, vind ik een jaar wel lang en mis hem heel erg.
dinsdag, augustus 06, 2002
Poezen
Dol ben ik op poezen. Zover ik me herinner heb ik ook een poes gehad. Bij ons thuis hadden we ook met regelmaat jonge poesjes. Die lagen dan plotseling in de schuur bij de moederpoes en ik mocht er even naar kijken. Als ik uit school kwam waren de kleintjes verdwenen en liep de moederpoes luid klagend, miauwend door het huis. Ik begreep dat nooit en als ik ernaar vroeg kreeg ik een belachelijk antwoord: dat ze weggelopen waren. Daar geloofde ik in ieder geval niets van, want ze konden niet zien en ook nog niet lopen! Maar ja, destijds nam je gewoon aan wat je moeder je wijsmaakte! Als ik vroeg waar die poesjes vandaan kwamen, zei mijn moeder dat ze uit de oortjes van de moederpoes kwamen. Zelfs dat heb ik lang geloofd!
Tot ik op een keer mijn moeder tegen een tante hoorde vertellen dat ze in lauw water snel dood waren en je er niet mee hoefde te leuren! Dat begreep ik meteen en ik was vreselijk teleurgesteld en verafschuwde mijn moeder dat ze zoiets kon doen!
Toen ik kennis kreeg aan mijn man hadden we thuis een poes genaamd Pimmie. Stapel was ik op dat beest. Maar hij was niet gek op poezen, en mijn getut met Pimmie vond hij vreselijk. Volgens mij was hij gewoon jaloers op dat beest!
Vanaf 1965 het jaar dat we een “eigen huis” betrokken (waar we nog steeds wonen) hebben we kat(ten) over de vloer. Aanvankelijk dreigde mijn man om witte muizen te gaan houden als ik een poes nam, maar dat is niet doorgegaan.
We hebben ook een keer een nest met 5 kleintjes gehad, waar ik wel mee moest leuren om ze een goed tehuis te geven!
Nu hebben we sinds 4 jaar een broer en zus uit een nest: gewone huis-tuin-en-keuken-katjes. Heel lief zijn ze. De kater zit altijd bij mij en het poesje bij mijn echtgenoot. Het is toch nog goed gekomen met zijn afkeer van een kat. Omdat we aan het water wonen, heeft hij zelfs een trappetje gemaakt langs de walkant: als ze er soms invallen kunnen ze er zo uit klimmen! En het heeft al enkele malen goed gewerkt!
Dol ben ik op poezen. Zover ik me herinner heb ik ook een poes gehad. Bij ons thuis hadden we ook met regelmaat jonge poesjes. Die lagen dan plotseling in de schuur bij de moederpoes en ik mocht er even naar kijken. Als ik uit school kwam waren de kleintjes verdwenen en liep de moederpoes luid klagend, miauwend door het huis. Ik begreep dat nooit en als ik ernaar vroeg kreeg ik een belachelijk antwoord: dat ze weggelopen waren. Daar geloofde ik in ieder geval niets van, want ze konden niet zien en ook nog niet lopen! Maar ja, destijds nam je gewoon aan wat je moeder je wijsmaakte! Als ik vroeg waar die poesjes vandaan kwamen, zei mijn moeder dat ze uit de oortjes van de moederpoes kwamen. Zelfs dat heb ik lang geloofd!
Tot ik op een keer mijn moeder tegen een tante hoorde vertellen dat ze in lauw water snel dood waren en je er niet mee hoefde te leuren! Dat begreep ik meteen en ik was vreselijk teleurgesteld en verafschuwde mijn moeder dat ze zoiets kon doen!
Toen ik kennis kreeg aan mijn man hadden we thuis een poes genaamd Pimmie. Stapel was ik op dat beest. Maar hij was niet gek op poezen, en mijn getut met Pimmie vond hij vreselijk. Volgens mij was hij gewoon jaloers op dat beest!
Vanaf 1965 het jaar dat we een “eigen huis” betrokken (waar we nog steeds wonen) hebben we kat(ten) over de vloer. Aanvankelijk dreigde mijn man om witte muizen te gaan houden als ik een poes nam, maar dat is niet doorgegaan.
We hebben ook een keer een nest met 5 kleintjes gehad, waar ik wel mee moest leuren om ze een goed tehuis te geven!
Nu hebben we sinds 4 jaar een broer en zus uit een nest: gewone huis-tuin-en-keuken-katjes. Heel lief zijn ze. De kater zit altijd bij mij en het poesje bij mijn echtgenoot. Het is toch nog goed gekomen met zijn afkeer van een kat. Omdat we aan het water wonen, heeft hij zelfs een trappetje gemaakt langs de walkant: als ze er soms invallen kunnen ze er zo uit klimmen! En het heeft al enkele malen goed gewerkt!
vrijdag, juli 26, 2002
Zomers bezoek
Onverwacht bezoek is meestal prettig. Tegenwoordig komt dat nog maar weinig voor. Onze kennissenkring is uitgebreid en bestaat praktisch alleen uit mensen die we al kennen vanuit de tijd dat we nog “verkering” hadden. We gingen braaf trouwen en kregen een gezin. Veelvuldig kwam het voor dat we op zondag bij elkaar zaten met de kinderen, drankje en een hapje, plaatje draaien en een dansje maken en als afsluiting haalden de mannen Chinees. Als het zeer mooi weer was gingen we met een paar stellen + kindertjes naar het strand. Windschermen naast elkaar, zo een eigen territorium vormend om de kindjes in de gaten te houden die druk in de weer waren met schepjes, zand en zeewater. Met wat minder mooi weer gingen we naar het Panbos, wandelen, hertjes kijken en spelen op de klimtoestellen. Na afloop weer met iemand mee naar huis en nog gezellig napraten (en drinken)!
Nu gaat alles op afspraak, niemand valt nog zomaar bij je binnen. Behalve Leo en Lies! Ze varen langs en stappen naar binnen, als we niet thuis zijn zet Leo heel het terras op z’n kop, zodat we kunnen zien dat ie is geweest. Vanmiddag kwamen ze weer langs op de tandem. Vanaf de brug roept ie al of de koffie klaar staat. Voor hen altijd! Gezellig bijpraten over alles wat hun en ons bezighoudt. Na de koffie een biertje en een portje wordt het tijd op weer op de fiets te stappen. We zwaaien ze uit, tot ziens maar weer! En zonder afspraak graag!
Onverwacht bezoek is meestal prettig. Tegenwoordig komt dat nog maar weinig voor. Onze kennissenkring is uitgebreid en bestaat praktisch alleen uit mensen die we al kennen vanuit de tijd dat we nog “verkering” hadden. We gingen braaf trouwen en kregen een gezin. Veelvuldig kwam het voor dat we op zondag bij elkaar zaten met de kinderen, drankje en een hapje, plaatje draaien en een dansje maken en als afsluiting haalden de mannen Chinees. Als het zeer mooi weer was gingen we met een paar stellen + kindertjes naar het strand. Windschermen naast elkaar, zo een eigen territorium vormend om de kindjes in de gaten te houden die druk in de weer waren met schepjes, zand en zeewater. Met wat minder mooi weer gingen we naar het Panbos, wandelen, hertjes kijken en spelen op de klimtoestellen. Na afloop weer met iemand mee naar huis en nog gezellig napraten (en drinken)!
Nu gaat alles op afspraak, niemand valt nog zomaar bij je binnen. Behalve Leo en Lies! Ze varen langs en stappen naar binnen, als we niet thuis zijn zet Leo heel het terras op z’n kop, zodat we kunnen zien dat ie is geweest. Vanmiddag kwamen ze weer langs op de tandem. Vanaf de brug roept ie al of de koffie klaar staat. Voor hen altijd! Gezellig bijpraten over alles wat hun en ons bezighoudt. Na de koffie een biertje en een portje wordt het tijd op weer op de fiets te stappen. We zwaaien ze uit, tot ziens maar weer! En zonder afspraak graag!
donderdag, juli 25, 2002
Tour de France
Ik ben dol op de tour! Nu ik niet meer werk, nestel ik me ’s middags voor de t.v. en luister naar het commentaar van Mart Smeets ( doet heel populair) en Erik Breukink (die alleen zegt wat nodig is). Ik kijk naar de renners, geweldig deze mannen een en al kracht en blijven gaan. Maar het mooiste vind ik de beelden van het Franse landschap. Tijdens onze vakanties van de laatste jaren ben ik samen met mijn man door een heel groot deel van Frankrijk gereisd en ik blijf het een prachtig land vinden. De fietsen hebben we ook meegenomen, tenslotte is mijn man een fanatiek tourfietser bij Swift. Maar dat viel soms tegen: we zaten eens op een camping waar de mensen ons voor gek verklaarden dat we gingen fietsen. Ik zag het eerlijk gezegd ook niet zo zitten, maar hij ging eerst de omgeving verkennen en verzekerde mij dat het een makkie was! Op de heenweg was dat ook zo, maar terug!!! Een andere route, het heetste moment van de dag, een zeer drukke autoweg en ….. een col van de …???? Categorie. Aanvankelijk vond ik dat ik moest doorzetten, maar langzamerhand ging het steeds zwaarder, mijn benen leken van elastiek, ik zat te hijgen als een paard en het zweet gutste van mij af. Toen er ook nog automobilisten op hun voorhoofd wezen had ik het helemaal gehad. Ik kreeg zelfs een visoen dat ik dood naast mijn Peugeot sportfiets zou neervallen, boven op die berg. Toen ben ik afgestapt en gaan huilen. Gelukkig keek mijn sportieve echtgenoot uiteindelijk achterom waar ik toch bleef. De rest van de tocht hebben we rustig, op een laag verzetje, uit gefietst. Bij de camping aangekomen werden we met respect behandeld, maar ik vermoed wel dat ze dachten dat we gek waren!
De vakanties daarna waren in wat vlakkere delen van Frankrijk, waar je heel fijn kon fietsen op heuse fietspaden. En mijn echtgenoot fietst steevast achter mij aan!
Ik ben dol op de tour! Nu ik niet meer werk, nestel ik me ’s middags voor de t.v. en luister naar het commentaar van Mart Smeets ( doet heel populair) en Erik Breukink (die alleen zegt wat nodig is). Ik kijk naar de renners, geweldig deze mannen een en al kracht en blijven gaan. Maar het mooiste vind ik de beelden van het Franse landschap. Tijdens onze vakanties van de laatste jaren ben ik samen met mijn man door een heel groot deel van Frankrijk gereisd en ik blijf het een prachtig land vinden. De fietsen hebben we ook meegenomen, tenslotte is mijn man een fanatiek tourfietser bij Swift. Maar dat viel soms tegen: we zaten eens op een camping waar de mensen ons voor gek verklaarden dat we gingen fietsen. Ik zag het eerlijk gezegd ook niet zo zitten, maar hij ging eerst de omgeving verkennen en verzekerde mij dat het een makkie was! Op de heenweg was dat ook zo, maar terug!!! Een andere route, het heetste moment van de dag, een zeer drukke autoweg en ….. een col van de …???? Categorie. Aanvankelijk vond ik dat ik moest doorzetten, maar langzamerhand ging het steeds zwaarder, mijn benen leken van elastiek, ik zat te hijgen als een paard en het zweet gutste van mij af. Toen er ook nog automobilisten op hun voorhoofd wezen had ik het helemaal gehad. Ik kreeg zelfs een visoen dat ik dood naast mijn Peugeot sportfiets zou neervallen, boven op die berg. Toen ben ik afgestapt en gaan huilen. Gelukkig keek mijn sportieve echtgenoot uiteindelijk achterom waar ik toch bleef. De rest van de tocht hebben we rustig, op een laag verzetje, uit gefietst. Bij de camping aangekomen werden we met respect behandeld, maar ik vermoed wel dat ze dachten dat we gek waren!
De vakanties daarna waren in wat vlakkere delen van Frankrijk, waar je heel fijn kon fietsen op heuse fietspaden. En mijn echtgenoot fietst steevast achter mij aan!
Abonneren op:
Posts (Atom)
